Daha az yemek neden yaşlanmayı yavaşlatır: Bu molekül anahtardır

Sindirimde doğal olarak bulunan bir bileşik, sineklerin yaşam süresini uzatıyor ve yaşlı farelerin daha genç olmasını sağlıyor.

Yağ dokusundan alınan bir kesitin renkli transmisyon elektron mikroskobu görüntüsü, mavi ve sarı renklerle gösterilmiştir
Yağ dokusu (yapay olarak renklendirilmiş) sıkı, uzun vadeli kalori kesintisiyle azaltılır. Yeni tanımlanan bir molekül bu diyetin yaşlanma karşıtı etkilerini taklit eder. Kaynak: Steve Gschmeissner/SPL

Araştırmacılar, onlarca yıldır kalori alımında ciddi ve uzun süreli bir azalmanın birçok hayvanın ömrünü neden uzattığını çözmeye çalışıyor . Şimdi, bir ekip bir hapta kalori kısıtlaması sağlayabilecek bir molekül buldu – en azından sinekler ve solucanlar için.

Litokolik asit adı verilen molekül bağırsaktaki bakteriler tarafından üretilir ve yağların sindirimine yardımcı olur. 18 Aralık’ta Nature dergisinde yayınlanan iki makalede 1 , 2 , araştırmacılar litokolik asidin nematodlarda ( Caenorhabditis elegans ) ve meyve sineklerinde ( Drosophila melanogaster ) yaşam süresini uzatabildiğini ve yaşlı fareleri tekrar canlı hale getirebildiğini gösteriyor.

Litokolik asit almanın insanlarda aynı etkiyi yaratacağına dair henüz bir kanıt yok. Yüksek dozlarda toksik olabilir.

Yaşlanma ve uzun ömür çalışmaları, belirli 
bileşiklerin ömrü uzattığı iddialarıyla doludur; bu iddialar daha yakından incelendiğinde başarılı olamamıştır. Ancak ABD Ulusal Yaşlanma Enstitüsü Uzun Ömür Konsorsiyumu’nun baş araştırmacısı ve Arizona, Phoenix’teki Translasyonel Genomik Araştırma Enstitüsü’nde genomikçi olan Nicholas Schork, makalelerin dikkate değer derecede kapsamlı olduğunu söylüyor. Çalışmalarda yer almayan Schork, “Bunları çok ikna edici buldum,” diyor. “Potansiyel sağlık yararları hakkında iddialarda bulunmak için diğer birçok grubun yaptığının çok ötesine geçtiler.”

İncelemeye karşı koymak

Önceki çalışmalar kalori kısıtlamasının nematodlar, sinekler, fareler ve bazı primatlar dahil olmak üzere çeşitli hayvanlarda yaşam süresini uzatabileceğini göstermiştir . AMPK adı verilen bir proteinin kalori kısıtlamasıyla açıldığı ve faydalı etkilerinde önemli bir rol oynadığı bilinmektedir.

Ancak kalori kısıtlamasının tek bedeli sürekli açlık değil; kalori alımını yarıdan fazla azaltmayı gerektirebiliyor; yapılan araştırmalar bunu yağsız kas kütlesi kaybı , vücut ısısını düzenlemede zorluk ve muhtemelen enfeksiyon riskinde artışla da ilişkilendiriyor diyor Kaliforniya, Güney San Francisco’daki bir biyoteknoloji şirketi olan Calico Life Sciences’ta yaşlanma biyolojisi üzerine çalışan Andrea Di Francesco.Samanlıkta iğne aramak

Samanlıkta iğne aramak

Çin’deki Xiamen Üniversitesi’nden biyokimyacı Sheng-Cai Lin ve işbirlikçileri, AMPK 1’i açabilen bileşikleri aramak için farelerde kalori kısıtlamasının neden olduğu sayısız metabolik değişikliği incelemeye karar verdiler . Bu zorlu bir görevdi: metabolik reaksiyonlar sırasında üretilen bileşiklerin çoğu açlık veya kalori kısıtlaması sırasında bollukta değişiklik gösteriyor, diyor Lin. “Kaba kuvvet yaklaşımı benimsedik.”

Ekip, kalori kısıtlamasından sonra seviyeleri artan 200’den fazla bileşiği titizlikle analiz etti ve her birini AMPK’yi aktive edip edemeyeceğini belirlemek için test etti. Bunu yapabilen altı bileşikten biri, kalori kısıtlamasından sonra farelerde bulunanlara benzer seviyelerdeydi. Bu, safra adı verilen sindirim sıvısında bulunan bir kimyasal olan litokolik asitti .

Ekip daha sonra nematodlara, meyve sineklerine ve farelere litokolik asit verdi. Meyve sinekleri ve nematodlar, eklenen litokolik asiti tüketmemiş olanlardan önemli ölçüde daha uzun yaşadılar.

Kaynak ve devamınaBuradan ulaşabilirsin.

Yapay Zekâ Destekli CarePod ile Sağlık Hizmetlerinde Devrim

Sağlık hizmetlerinin geleceğini yeniden tanımlamak için cesur bir adım atan sağlık teknolojisi girişimi Forward’ın inovatif kurucusu Adrian Aoun, yapay zeka destekli “CarePods “ları ABD’deki alışveriş merkezlerinde yaygınlaştırmaya hazırlanıyor. Yakın zamanda 100 milyon dolarlık bir fon sağlayan Forward, Elon Musk’ın otopilot vizyonunu sürücüsüz arabaların verimliliğiyle birleştiren bu fütüristik kiosklardan 25 tane dağıtmayı hedefliyor.

CarePod deneyimi, check-up’ları tamamen otomatikleştirmek için tasarlandı ve hastalar için hızlı ve uygun sağlık değerlendirmeleri sunuyor. Aoun, geleneksel doktor muayenehanelerinin tarihe karıştığı ve yerlerini bu kutulara bıraktığı bir dünya hayal ediyor.

CarePod’un içinde hastalar telefonlarıyla ünitenin kilidini açıyor ve robotik bir sesin talimatlarını takip ederek vücut taramaları, tansiyon ölçümleri ve parmakla kan alma gibi kendi kendilerine uyguladıkları teşhislerde onlara rehberlik ediyor. Ancak, perde arkasında henüz hala lisanslı tıp uzmanları mevcut, sonuçlar video veya sohbet yoluyla uzaktan yorumlanıyor. Sınırsız erişim için aylık 99 dolar fiyat biçilen CarePods, proaktif sağlık ve zindeliğe odaklanan dijital yerli nesilleri hedefliyor.

Aoun, ölçeklenebilirliğin anahtarının pahalı insan kaynaklarına olan bağımlılığı azaltmakta yattığını ileri sürüyor. Yerinde asistanlar tarafından yalnızca ara sıra bakım gerektiren CarePods, geleneksel sağlık hizmeti ortamlarıyla ilişkili işgücü maliyetlerini azaltmayı amaçlıyor. Bu hamle, doktor eksikliğinin ve randevu için ortalama 26 günlük bekleme süresinin önemli zorluklar oluşturduğu ABD’de erişilebilir birinci basamak sağlık hizmetlerine duyulan acil ihtiyacı da karşılamış olacaktır.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Genetik Test Bir Hediyedir. Ama Bu Bir Hediye Olmamalı


Arkadaşlarınıza ve Sevdiklerinize Doğrudan Tüketiciye Genetik Test Kitleri Vermeden Önce İki Kez Düşünün

Birkaç yıl önce, bir hastam – ona Pandora diyelim – kendisi ve kardeşleri için tatil hediyesi olarak dört DNA test kiti satın aldı. Birkaç ons tükürüğün ailesinin kökenleri hakkında ulaşılamaz ayrıntıları ortaya çıkaracağını vaat eden TV reklamlarını görmüştü ve bu açılış deneyimini küçük kardeşleri ile paylaşmanın eğlenceli olacağını düşünüyordu.

Sonuçlar geldiğinde, onları hevesle açtı ve hemen mirası hakkında bilgiyle değil, bir teklifle karşı karşıya kaldı: birkaç ekstra dolar karşılığında, kaydolduğu ataların verilerine ek olarak sağlık özelliklerine erişimin kilidini açabildi. Kafeine karşı genel nüfustan daha fazla mı yoksa daha az mı hassastı? Derin veya hafif uyuyan biri olması muhtemel miydi? Her dondurma yediğinde hissettiği şişkinlik “tamamen kafasında” mıydı (doktorlarından birinin önerdiği gibi) yoksa laktoz intoleransı genetik olarak doğrulanabilir mi? Çok fazla tereddüt etmeden eklentiyi satın almaya karar verdi.

Son tahminlere göre, Alzheimer hastalığı geliştirme şansının yüzde 100’e yakın olabileceği anlamına gelen APOE4 mutasyonunun iki kopyasını taşıdığını bu şekilde öğrendi.

İlk şokundan kurtulduğunda, Pandora bu haberi adım adım aldı. Önleyici stratejilere odaklanmasını söyleyen birinci basamak sağlık hizmeti sağlayıcısıyla görüştü: diyet ve egzersiz. Haftada en az beş kez daha fazla sebze yedi ve egzersiz yaptı. Genel olarak, genetik durumu hakkında bilgi sahibi olduğu için minnettar hissetti, bu da ona kaderi üzerinde bir güç ve ajans duygusu verdi.

Biten her şey iyidir, değil mi?

Tam olarak değil.

Genetik test, Pandora’nın küçük kardeşlerinden birinin de APOE4 geninin iki kopyasını taşıdığını ortaya çıkarmıştı. Ve haberi oldukça farklı bir şekilde aldı. Alzheimer için artan risklerinin ortaya çıkmasını takip eden haftalarda, Pandora’nın erkek kardeşi depresyona ve umutsuzluğa girdi. Pandora bir fırsat gördüğü yerde – hatta silahlanma çağrısı – erkek kardeşi sadece bir azap gördü.

Bir klinik nörolog olarak, DNA testinin mantıklı olup olmadığını tartışmak için hastaları genellikle deneyimli genetik danışmanlara yönlendiriyorum. Nadiren değil, öyle. Birçok bağlamda, genetik analiz kritik içgörüler sağlayabilir ve hastaları sağlıkları hakkında bilinçli kararlar almaları için güçlendirebilir. Ancak danışmanlık sürecindeki ilk adım, testin nasıl çalıştığını açıklamak ve bir kişinin genetik test yapıp yapmaması gerektiğini belirlemektir. Bir uzmanın tavsiyesi olmadan, genetik sonuçların etkilerini kavramak ve birinin tam olarak ne için test edildiğini ve edilmediğini bilmek zor olabilir.

Karmaşıklıklarını gezinebilen ve sınırlamalarını anlayabilenler için (bu, biyoloji ve muhtemelen sözleşme hukukunda ileri dereceler gerektirebilir), doğrudan tüketiciye yönelik genetik testler ilginç ve bazen yararlı bilgiler sunabilir. Ancak genlerimizi herhangi bir yöntemle ortaya çıkarma kararını vermek, belirsizlikle, ön bilginin ağırlığıyla ve potansiyel olarak kötü haberlerle nasıl başa çıkacağımızı derinlemesine düşünmemizi gerektirir. Ve bu son derece kişisel seçim asla başkası adına yapılmamalıdır. Genetik test kitleri, her zamankinden daha kişiselleştirilmiş sağlık hizmetlerimizde önemli bir rol oynayabilir, ancak Noel ağaçlarının altında, menorahların yanında veya üstte fiyonklarla çevreleyen mkekas’ta görünmemelidir.

Yine de, geçmişte doğrudan tüketiciye bir genetik test kiti verdiyseniz, kendinize karşı çok sert olmayın. Yüzeyde, bu kitler, ayın yumuşak peyniri aboneliği veya başka bir çift yün çorap hediye etmek için mantıklı, anlamlı alternatifler gibi görünüyor. Ve sektörün tatil pazarlama kampanyaları, sezonun aile bağlarına artan odaklanmasından yararlanıyor. Uzun zamandır kayıp olan akrabaları keşfetme veya unutulmuş soyları ortaya çıkarma potansiyelini vurgulayan reklamlar, birden fazla test kiti satın almada (artı ücretsiz hediye paketi) büyük indirimlere eşlik edebilir. Doğrudan tüketiciye test eden şirketlerden gelen kazanç raporları, müşteri talebinin genellikle yılın son birkaç ayında arttığını doğrulamaktadır.

Genetik merdivenlerimizin her basamağını inceleme zorlaması, bağırsak mikrobiyomu analizi ve sürekli glikoz izlemeden (diyabeti olmayan kişilerde), tüm vücut MRI taramasına kadar sağlık ve zindelikteki diğer eğilimleri takip eder. James Watson ve Francis Crick’in 70 yıldan fazla bir süre önce çift sarmalın yapısını ortaya çıkarmasından bu yana, kalıtımın arkasındaki bilim hakkındaki anlayışımız katlanarak genişledi, çığır açan tedavilerin ve bazı durumlarda bir hastalık tutma fırsatı bulmadan yıllar önce müdahale etme yeteneğinin önünü açtı. Ancak genetik testler, veri gizliliği, kimliğin doğası, ayrımcılık potansiyeli ve yanlış yorumlama riskleri gibi çok çeşitli zorlu etik ve felsefi soruları da modern tıp pratiğine aşılamıştır.

Bu sorular bazı tüketicileri tükürüklerini kurumsal kuruluşlara gönderme konusunda temkinli hale getirdiyse, pazar araştırması onların suskunluğunu yakalamamıştır. 2019 yılına kadar dünya çapında 26 milyondan fazla insan doğrudan tüketiciye DNA analizine katılmıştı (tam açıklama: Ben de onlardan biriyim, ancak kitimi hediye olarak almadım). 2023’te endüstrinin küresel değerinin 17,7 milyar dolar olduğu tahmin edildi ve büyüyordu.

Son on yılda, ortaya çıkarılan aile sırlarının hikayeleri – sadece birkaçını saymak gerekirse gizli kardeşler, gizli aşk ilişkileri ve gizli evlat edinmeler – ticari genetik testlerin en efsane, istenmeyen sonuçları olarak yaygın ilgi gördü. Ancak yüksek riskli taşıyıcılar için, genetik hastalık yatkınlıklarının ortaya çıkarılması daha az dramatik olamaz.

Geleceğe bir bakıştan derinden etkilenmek size garip geliyorsa, olmamalı. Sonuçta, çoğumuz, başımıza girebileceğine inandığımız şeyler tarafından şekillenen yaratıklarız. İleride ne olduğunu bilmek veya bildiğimizi düşünmek, mevcut yaşamlarımızın görünmez bir mimarı haline gelebilir, kendimizi ve dünyadaki yerimizi nasıl algıladığımızı değiştirebilir. Eski Yunanlılar, Shakespeare’in yaptığı gibi bunu anladı; Örneğin Oedipus ve Macbeth, kehanetlerin gücüyle geri alındı.

Psikologlar bu tür düşünceye “gelecek odaklı önyargı” diyorlar – tahminlerin düşüncelerimizi, eylemlerimizi ve hatta kimliklerimizi olabileceklere doğru bükme eğilimi. Ancak, tüm tahminleri görmezden gelmeye karar versek bile, bazıları için diğerlerinden daha fazla tahmin edilen bir kaderin gölgesi, ruhta oyalanma eğilimindedir.

Geç başlangıçlı Alzheimer hastalığı için bilinen en güçlü genetik risk faktörü olan APOE4, hediye alıcıları üzerinde psikolojik hasara yol açabilecek sağlıkla ilgili tek varyant değildir, ancak Alzheimer hastalığı için tedavi ve önleme seçenekleri oldukça sınırlı kaldığından zihinsel olarak en külfetli olanlar arasındadır. (DNA’nın yapısını keşfeden ikilinin yarısı olan Watson bile, genomu aughts’ta sıralandığında APOE4 durumunun redeksyonunu ünlüdür.) Bazı genetik test şirketleri, APOE4/Alzheimer de dahil olmak üzere belirli mutasyonları ve bunlarla ilişkili hastalık risklerini gizleme seçeneği sunar. Ancak genetik hakkında sağlam bir kavrayış olmadan, tüketiciler (Pandora’nın erkek kardeşi ve sayısız diğerleri gibi) böyle bir seçeneğin neden önemli olduğunu takdir edemeyebilir – çok geç olana kadar.

Bu tatil sezonunda hala genetik içgörü hediye etmeyi düşünüyorsanız, sizi düşünceli bir şekilde ilerlemeye çağırıyorum. Sevdiklerinizle potansiyel sonuçlar ve riskler hakkında açık konuşmalar yapın ve herhangi bir karar vermeden önce onları bir genetik danışmana danışmaya teşvik edin. DNA’mızın sırlarını ortaya çıkarmak söz konusu olduğunda, en büyük hediye doldurulmayı bekleyen bir test tüpü değil, bu sırları ne zaman ve keşfedeceğinizi seçme özgürlüğü ve alanıdır.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Neandertaller ve insanlar ne zaman iç içe geçti? Genomics Bir Tarihte Yaklaşıyor

Şimdiye kadar dizilenen en eski insan genomları, Neandertal atalarımızın tek bir melezleşme “nabzından” geldiğini ortaya koyuyor ve zamanlamayı belirliyor.

Bilim insanları, Afrika dışındaki insanların genomlarının yüzde 2 ila 3’ünü Neandertal atalarına borçlu olduğunu uzun zamandır biliyorlar. Ancak şimdi, şimdiye kadar analiz edilen en eski modern insan DNA’sını kullanarak, iki ayrı çalışma, bu ataların izini 45.000 ila 49.000 yıl önce meydana gelen tek bir melezleşme dalgasına kadar sürdü.

“Bu etkileşimin zirvesinin 47.000 yıl önce olduğunu düşünüyoruz – bu da bize bu Afrika dışı göçün
 ne zaman gerçekleşmiş olabileceğine dair kabaca bir tahmin veriyor” diyor Almanya’nın Leipzig kentindeki Max Planck Evrimsel Antropoloji Enstitüsü’nde evrimsel genetik alanında doktora sonrası araştırmacı ve Perşembe günü Science dergisinde yayınlanan çalışmalardan birinin baş yazarı Leonardo Iasi. Aynı zamanda Nature’da
 eş zamanlı olarak yayınlanan diğer makalenin ortak yazarıdır.

Kaynak:Devamına buradan ulaşabilirsiniz.

Eklembacaklılarda kanonik terpen sentazları: İntrafilum gen transferi

En özel hayvan grubu olan böcekler, iletişim için bilgi kimyasallarına güvenir. Terpenoidler, çeşitli böcek bilgi kimyasalları sınıfıdır. Yine de böceklerde terpenoid biyosentezi hakkındaki anlayışımız çok sınırlıdır. Burada, Sciaridae familyasındaki böceklerin terpenoid biyosentezi için bitkiler, mantarlar ve bakteriler gibi kanonik terpen sentaz (TPS) genleri kullandığını bildiriyoruz. Sciaridae TPS’ler, akarlardan gelen TPS’lerle en yakından ilişkilidir, bu da akarlardan Sciaridae’nin ortak atasına yatay gen transferi olasılığını ima eder. Bir model böcek Bradysia coprophila’da, TPS genlerinin fonksiyonel enzimleri kodladığı ve yetişkin erkeklerde en yüksek ekspresyon seviyelerine sahip olduğu bulundu. Bulgularımız, böceklerde terpenoid biyosentezinin evrimine ışık tuttu.

Kaynak: Devamına buradan ulaşabilirsiniz.

Görsel:Görselin orijinaline buradan ulaşabilirsiniz.

DÜNYA DIŞI YAŞAM FORMLARI MÜMKÜN MÜ?

“Bu, kesinlikle ‘Dünya dışı yaşam var mı?’ diye bir soru değil. Bu, ‘Uzayda yaşamı ne zaman bulacağız?’ sorusu.”

Yaşam formları sıkça duyduğumuz karbon, hidrojen, azot, oksijen, fosfor, kükürt gibi basit yapı taşlarından oluşur. Bu yapı taşlarından olan elementlerin nereden geldiği uzmanlarca yıldızların içeriklerini incelendiğinde ortaya çıkmıştır. Yıldızların patlaması sırasında açığa çıkan yüksek enerji sonucunda gerçekleşen füzyon tepkimeleriyle yeni elementler oluşur. Bu elementler uzay boyunca yayılarak evrenin farklı noktalarına ulaşır. Böylece yıldızlar tüm evrenin özünü oluşturur, tüm maddelerin oluşması yıldızlar sayesindedir. Yıldızların yaptıkları bu hareket bir yandan diğer yıldızların oluşmasını sağlarken diğer yandan etrafındaki gezegenleri bu elementlerle zenginleştirir. Bu durum bize yaşamın nasıl oluştuğunu göstermektedir.

Bu yazımızda Dünya’da canlılığın oluşumundan yola çıkarak Dünya dışı yaşamın varlığını kimyasal ve biyolojik temellendirmelere dayanarak mercek altına alacağız.

Kaynak:Devamına buradan ulaşabilirsiniz

İnsan tüberkülozunda immünopatoloji

Mycobacterium tuberculosis (M.tb), insanlarda evrimleşmiş bakteriyel bir patojendir ve konakçı ile etkileşimleri karmaşıktır ve en iyi insanlarda incelenmiştir. Sayısız bağışıklık yolu, enfeksiyon kontrolü, granülom oluşumu ve tüberküloz (TB) hastalığına ilerlemede rol oynar. Makrofajlar, nötrofiller, konvansiyonel ve konvansiyonel olmayan T hücreleri, B hücreleri, NK hücreleri ve doğuştan gelen lenfoid hücreler gibi enflamatuar hücreler, enfeksiyonu kontrol altına almak veya ortadan kaldırmak için sitokinler, hücre-hücre iletişimi ve eikosanoid sinyalleme yoluyla etkileşime girer, ancak alternatif olarak patojen iletimi için gerekli patolojik değişikliklere aracılık edebilir. Klinik belirtiler arasında pulmoner ve ekstrapulmoner TB ve ayrıca TB sonrası akciğer hastalığı bulunur. Tüberkülozun ilerlemesi için risk faktörleri, büyük ölçüde bağışıklık durumu ile ilgilidir ve geleneksel kemoterapiden ayrı olarak, müdahaleler öncelikle bağışıklık mekanizmalarını hedef alır ve tüberkülozda immünopatolojinin kritik rolünü vurgular. Koruyucu bağışıklık elde etmek ve zararlı inflamasyonu önlemek için efektör mekanizmalar arasında bir denge sağlamak, TB’nin immünopatogenezinde merkezi bir öneme sahiptir. Birçok araştırma boşluğu devam etmektedir ve insan TB immünopatogenezi hakkındaki anlayışımızı geliştirmek için önceliklendirmeyi hak etmektedir.

Kaynak:Buradan devamına ulaşabilirsiniz

Görsel:https://dradaletdemir.com/wp-content/uploads/2021/07/tuberkuloz.jpg

Avcı Toplayıcılarda Cinsiyetler Arası Fiziksel Aktivite Farkı Yoktu

Avcı-toplayıcı toplumlara yönelik yapılan bir meta-analiz, her iki cinsiyetin de dikkat çekici fiziksel yetenekleri olduğunu ortaya koyuyor.

Arkeologlar, avcı-toplayıcı toplumlara ilişkin araştırmaları ele alan yüzlerce makaleyi inceledikleri bir çalışma yürüttü. Bu çalışma, bu gruplardaki bireylerin çeşitli fiziksel aktivitelerle uğraştığını gösterdi.

Tarih boyunca, erkeklerin fiziksel ve atletik yetenekleri önemli olarak kabul edilirken, kadınların fiziksel yetenekleri genellikle göz ardı edildi. Bu yeni çalışmada araştırma ekibi, kadınların fiziksel yeteneklerinin avcı-toplayıcı bağlamında da göz ardı edilmiş olabileceğini düşünerek bunu incelemeye başladı.

Bu sorunun cevabını bulmak için, geçmişteki ve günümüzde hâlâ varlığını sürdüren avcı-toplayıcı toplumlara yönelik araştırmalara odaklanan bir çalışma yaptılar. Toplamda 900’den fazla makaleyi inceleyen ekip, özellikle her iki cinsiyetin fiziksel veya atletik faaliyetlerine yoğunlaştı.

Araştırma ekibi, tarih boyunca bu tür faaliyetlerde cinsiyetin önemli bir rol oynamadığını buldu—kadınlar da erkekler gibi koştu, yüzdü, ağaçlara tırmandı ve yiyecek için dalış yaptı. Bulabildikleri tek eğilim, kadınların uzun ağaçlara tırmanması konusundaydı ve bu durumlar bile nadirdi.

Araştırmacılar ayrıca avcı-toplayıcı toplumların fiziksel zindeliği vurguladığını, muhtemelen bunun hayatta kalmak için gerekli olmasından dolayı olduğunu belirtiyor. Bu nedenle, hayvan avlamanın veya diğer türde yiyecekler toplamanın yanı sıra, birçok toplum yarışmalara katılıyor veya flörtleşme gibi ritüellerin bir parçası olarak fiziksel aktiviteler gerçekleştiriyor. Bunun sonucu olarak, bu gruplarda yüksek bir fiziksel zindelik seviyesi gözlemleniyor.

Araştırmacılar, insan vücudunun milyonlarca yıllık evrimin bir sonucu olduğunu ve modern insanın büyük ölçüde dik yürümeye uyum sağlaması ve ardından avlanma, deniz kaynaklarına dalış yapma veya yemiş, meyve ve diğer yiyecek kaynaklarını aramak için saatlerce yürüme gibi hayatta kalma aktiviteleriyle geliştiğini ifade ediyor.

İnsan anatomisinin en çarpıcı özelliklerinden birinin hareket kabiliyeti olduğunu da belirten araştırmacılar, bu yeteneğin insanlara çayırlarda, ormanlarda, çöllerde ve kutup bölgelerinde—yani yeryüzündeki neredeyse her yerde—yaşamaya uyum sağlama imkânı verdiğini söylüyor.

Yazının Tamamı İçin Tıklayınız.

Genetik Yapı, Dil ve Müzikal Ritmin Birlikte Evrimleştiğini Gösteriyor

23andMe kullanıcılarının genomlarını inceleyen bilim insanları, insan dilinin ve müzikal ritmin “genetik yapıyı” paylaştığını gösterdi. Bu bulgu, bu iki yeteneğin birlikte evrimleşmiş olabileceğini düşündürüyor.

23andMe’deki insanların genomlarını inceleyen bilim insanları, insan dili ve müzikal ritmin “genetik mimariyi” paylaştığını göstererek, bu iki yeteneğin birlikte evrimleşmiş olabileceğini öne sürüyor.

Müzik, Charles Darwin’in kafasını karıştıran bir insan özelliğiydi. Ona göre, hayatta kalmamız için doğrudan bir avantaj sağlamıyordu, öyleyse ne anlamı vardı? Daha sonraki yıllarda şöyle yazmıştı: “Müzik notalarından ne zevk almak ne de nota üretme kapasitesi, insanın günlük yaşam alışkanlıklarına en ufak bir faydası olmayan yetiler olduğundan, bunlar insana bahşedilen en gizemli yetiler arasında yer almalıdır.”

Günümüz antropologları, insanların neden müzik yaratma ve müzikten zevk alma yeteneğini geliştirdiğine dair çeşitli açıklamalar sunuyor. Birçoğu müziğin, grup uyumunu ve bağını güçlendiren ortak duygusal deneyimler yaratarak sosyal bir işleve hizmet ettiğini öne sürüyor. Müzikal ritim ve melodik unsurların, çalışma veya ritüel gibi grup etkinliklerini senkronize ederek birlik ve kolektif eylemi güçlendirmede rol oynadığı düşünülüyor.

Darwin de dahil olmak üzere diğer düşünürler, müzikalitenin cinsel seçilimle bağlantılı olup olmadığını merak etmişlerdi. Tıpkı ötücü bir kuşun potansiyel bir eşe kur yapması gibi, bir melodi veya ritimde ustalaşarak diğerlerini etkileyebilenlerin üreme olasılığı daha yüksek olabilir.

Ancak müzikal yeteneklerin genetik temelleri bugüne kadar net değildi. Hollanda’daki Max Planck Psikodilbilim Enstitüsü’nden bilim insanları, 23andMe’nin geniş genetik veri havuzunu inceledikleri yeni bir çalışmada, ritim yetenekleri ile dil becerileri arasında potansiyel genetik bağlantılar buldu.

Ritim yeteneğine sahip kişilerin, belirli dilsel özelliklere karşı daha fazla farkındalığa sahip olduğu ve okulda matematikten çok dil becerilerinde daha başarılı olduğu tespit edildi.

Araştırmacılar ayrıca ritim ve dil özellikleri ile beynin beyaz madde yapıları, özellikle fiziksel hareketlerin düzenlenmesinde rol oynayan SLF-I gibi bölgeler arasında önemli bir genetik örtüşme buldu. Bu da, ritim ve dil için “paylaşılan genetik ve nöronal bir yapı” olabileceğini öne sürdü.

Çalışmada ilginç bir şekilde, ritim bozukluğu ile okuma, yazma ve heceleme ile ilgili sorunları içeren yaygın bir durum olan disleksi arasında genetik bir bağlantı olduğu vurgulandı. Özellikle, bu özellikler ile hücre büyümesi ve bölünmesi gibi süreçlerde rol oynayan PPP2R3A geni arasında anlamlı bir ilişki vardı.

Müziğin dilin evrimsel bir yan ürünü olduğu fikri yeni değil, ancak bu son çalışma, bu iki yeteneğin derin bir şekilde iç içe geçmiş olduğunu vurguluyor. Dilin gelişimi, insan evriminde sosyal karmaşıklığa doğru büyük bir sıçrama sağlayan temel bir kilometre taşıydı. Ancak bir davulun ritmik vuruşları ya da bir melodinin ıslıkla çalınması, insanların dünyayı nasıl bu kadar baskın bir şekilde şekillendirdiğini açıklamada hafife alınmamalı.

Yazının Tamamı İçin Tıklayınız.

Beş Saniye Kuralı Doğru mu? Şansınızı Fazla Zorlamayın

Zemin yiyeceklerine yönelik yürütülen bilimsel araştırmaların net bir cevabı var.

“Onu yemeyeceksin değil mi?” diyor arkadaşınız, siz az önce yere düşürdüğünüz kurabiyeyi almak için eğilirken. “Beş saniye kuralı!” diyorsunuz siz de o kurabiyeyi ağzınıza atmadan önce…

Bu popüler inanışa göre yere bir yiyecek parçası düşürür ve onu beş saniyeden kısa süre içinde alırsanız, güvenli şekilde yiyebilirsiniz. Varsayıma göre zemindeki bakterilerin bu yiyeceğe otostop çekmek için yeterli zamanları yok. Peki gerçekten böyle mi?

2003 yılında ABD’nin Illinois eyaletinde bulunan Chicago Tarım Bilimleri Lisesinde okuyan son sınıf öğrencisi Jillian Clarke, bu beş saniye kuralını teste tabi tutmuş. Düz ve pürüzlü olan iki tip zemin döşemesine Escherichia coli bakterisi aşılamış ve yere düşürdüğü ayılı jelibon ile kurabiyeleri beş saniye boyunca bu döşemelere temas ettirmiş. Clarke ve beraberindekiler, beş saniye içerisinde olsa bile bakterilerin yiyeceklere çok hızlı geçtiğini görerek o popüler inanışa meydan okumuşlar.

Birkaç yıl sonra ise Clemson Üniversitesinde çalışan gıda bilimcisi Paul Dawson ve öğrencileri de beş saniye kuralını test etmiş ve elde ettikleri sonuçları Journal of Applied Microbiology bülteninde yayımlamışlar. Salmonella typhimurium bulaşmış bir döşeme parçasına salam düşürdükleri zaman, bakterilerin %99’undan fazlası sadece beş saniye sonra döşemeden salama geçmiş. Dawson, beş saniye kuralının palavra olduğu sonucuna varmış.

2014 yılında ise İngiltere’deki Aston Üniversitesinde çalışan mikrobiyoloji profesörü Anthony Hilton ve öğrencileri, tartışmanın fitilini yeniden ateşlemiş. E. coli ve Staphylococcus aureus‘un iç mekandaki çeşitli zemin tiplerinden (halı, laminant ve fayans) tost, makarna, bisküvi ve yapışkan şekerlemelere geçişini üç ila 30 saniye arasında değişen temas sürelerinde incelemişler. Ulaştıkları (hakem denetimli bir bilim bülteninde değil ama bir basın bülteninde yayımlanan) sonuçlara göre bir yiyecek parçası zeminle ne kadar uzun süre temas ediyorsa, bakteri içermesi de o kadar muhtemel oluyormuş. Hilton, bu durumun beş saniye kuralı lehine kanıt şeklinde yorumlanabileceğini ancak kesin olmadığını belirtiyor.

Bu araştırma, Rutgers Üniversitesinde çalışan gıda bilimi profesörü Donald Schaffner ve danışmanı olduğu yüksek lisans öğrencisi Robyn C. Miranda’yı beş saniye kuralının geçerliliği üzerine titiz bir çalışma yürütmeye yöneltmiş. Çalışma Applied and Environmental Microbiology bülteninde yayımlanmış. Araştırmacılar, Enterobacter aerogenes‘in bulaştığı dört farklı yüzeye (paslanmaz çelik, seramik fayans, ahşap ve halı) dört farklı yiyecek (karpuz, ekmek, tereyağlı ekmek ve sakızlı şekerler) düşürüldüğü zaman gerçekleşen bakteri transferini incelemişler. <1, 5, 30 ve 300 saniyede gerçekleşen bakteri transferini analiz eden araştırmacılar, daha uzun temas süresinin daha fazla transferle sonuçlandığını ancak bazı transferlerin, 1 saniyeden kısa süre sonra ve “anında” gerçekleştiğini keşfedip, bu yüzden beş saniye kuralını son defa çürütmüşler.

Zemine değen yiyeceği yedikten sonra hastalanma ihtimaliniz, o zeminin ne kadar kirliği olduğu ve mevcut bakteri tipi gibi etmenlere bağlı. Popular Science‘a konuşan ve Arizona Üniversitesinde çalışan mikrobiyolog ve viroloji profesörü Charles P. Gerba, “Çalışmalarımıza göre mutfak zemini, evdeki en mikroplu yerlerden biri” diyor. İnanın veya inanmayın, “Mutfak aslında evdeki oturma odasından daha mikroplu” diye de ekliyor. Bunun sebebi, bir evdeki diğer odalara kıyasla mutfakta bir sürü ayak trafiğinin olması ve yiyecek kırıntılarının sık sık zemine düşerek, bakteriler için ideal bir çoğalma zemini meydana getirmesi. Mutfak zeminlerinde gizlenen bakterilerin çoğu zararsız olsa da bazıları (Clostridium, Campylobacter, Salmonella ve Escherichia gibi) gıda zehirlenmesine sebep olabilir.

Eğer yiyecekleri çöpe atmayı sevmiyorsanız, beş saniye kuralına bel bağlamaktan daha güvenli seçenekler var. Düşen yiyeceği sudan geçirmek, bulaşan bakterileri azaltabilir; fakat bu yöntem dört dörtlük değil. “Sudan geçirmek, eğer bu yiyecek meyve veya sebze ise iyi bir fikirdir ancak daha pürüzlü yüzeyleri sebebiyle et gibi yiyeceklerden mikropları suyla arındırmak daha zordur” diyor Gerba. “Ayrıca yiyecekleri mutfak lavabosuna düşerse de sudan geçirmeniz gerekiyor çünkü orası da nem sebebiyle çok mikroplu” diyor bilim insanı.

Bir sonraki sefer az önce düşürdüğünüz o kurabiyeyi yememek için kendinizi zor tuttuğunuzda şunu hatırlayın: Bakteriler hızlı hareket ediyor. Ne kadar aç olursanız olun, Salmonella kaplı bir kurabiyeyi gerçekten yemek ister misiniz?

Yazının Tamamı İçin Tıklayınız.