DOĞUM ANINDA BİR BEBEĞİN GÖRÜNÜŞÜNÜ GÖRMEK İSTER MİSİNİZ?

Amniyotik kese içinde bir bebeğin doğuşu, nadir görülen ve büyüleyici bir doğum anıdır. Bu durum halk arasında ” gömlekli doğum” olarak bilinir. Bebek, kese bütün haldeyken doğar ve bu, bebeğin anne karnındaki son anlarını canlı bir şekilde görmemizi sağlar

Kaynak: Anatomi hakkında bilgi sayfasından alınmıştır.

Türkiye’nin keşfi resmen ‘asteroit’ olarak tanındı

2021 yılında Düzce Bilim ve Sanat Merkezi’nde (BİLSEM) uzay gözlem ve araştırma faaliyetleri sırasında “asteroid” olarak tanımlanan bir gök cismi doğrulandı. Bu asteroid, güneşin yörüngesinde dönen bir kaya ve metal parçası olarak kategorize ediliyor.

Proje, beş yıldır uzay gözlemiyle uğraşan Düzce BILSEM’de fen bilgisi öğretmeni olan Ayşe Arslan ve Düzce Turgut Özal Anadolu Lisesi’nde dokuzuncu sınıf öğrencisi olan 14 yaşındaki Ömer Selim Esen tarafından yönetildi. Çalışmaları, Uluslararası Astronomi Araştırma İşbirliği (IASC) tarafından desteklenen “Asteroid Keşif Kampanyası”nın bir parçasıydı.

Bu girişimin bir parçası olarak amatör astronomlar yeni asteroitleri tespit etmeye çalıştılar. Arslan ve Esen 2021’de bir gök cismini başarıyla tespit ettiler ve bu daha sonra IASC tarafından yeni bir asteroit olarak kaydedildi. Bu önemli keşif onlara ayrıca asteroite isim verme ayrıcalığını da verdi.

Keşfin önemi

Ayşe Arslan, Asteroid Keşif Kampanyası’na başvurularının kabul edilmesinin ardından kendilerine verilen veri setlerini kullanarak gözlemlerine başladıklarını, verileri analiz etmek için özel yazılımlar kullandıklarını ve raporlarını IASC’nin Küçük Gezegen Merkezi’ne sunduklarını belirterek heyecanını Anadolu Ajansı (AA) ile paylaştı.

Üç yıl boyunca onay bekledikten sonra, keşfettikleri gök cisminin Türk araştırmacılar tarafından tanımlanan ilk asteroit olduğunu bildiren bir e-posta aldılar. Arslan, bu keşfin bilimsel değerini vurgulayarak, “Bu asteroitin tanımlanması, Türk araştırmacılar tarafından güneş sisteminde keşfedilen ilk gök cisminin işaretidir ve bu hem bizim hem de Türkiye için inanılmaz derecede önemlidir.” dedi.

Ömer Selim Esen, keşiflerinden duyduğu gururu dile getirerek, “Bu asteroiti üç yıl önce keşfettik. Uzun zaman geçti ama o anı hala canlı bir şekilde hatırlıyorum. Benim için çok değerli.” Astronomiye olan merakıyla hareket eden Esen, yedi yıldır BİLSEM’de çeşitli projelerde yer alıyor.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Eylem halindeki evrim: Etnik Tibetli kadınlar yüksek irtifalarda ince oksijenle nasıl gelişiyor.

Aşırı yüksekliklerde ince hava solumak önemli bir zorluk teşkil eder—her akciğer dolusu oksijen daha azdır. Yine de, 10.000 yıldan uzun bir süredir, yüksek Tibet Platosu’nda yaşayan Tibetli kadınlar sadece hayatta kalmakla kalmayıp, bu ortamda geliştiler.

Case Western Reserve Üniversitesi’nde Emekli Seçkin Üniversite Profesörü olan Cynthia Beall liderliğindeki bir çalışma, bu sorulardan bazılarını yanıtlıyor. Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Bilimler Akademisi Bildirileri dergisinde yayınlanan araştırma , Tibetli kadınların fizyolojik özelliklerinin oksijenin kıt olduğu böyle bir ortamda üreme yeteneklerini nasıl artırdığını ortaya koyuyor.

Beall, bulguların yalnızca Tibetli kadınların olağanüstü dayanıklılığını vurgulamakla kalmayıp aynı zamanda insanların aşırı ortamlarda uyum sağlama yollarına dair değerli içgörüler sağladığını söyledi. Bu tür araştırmalar ayrıca insan gelişimi , gelecekteki çevresel zorluklara nasıl yanıt verebileceğimiz ve tüm irtifalarda hipoksi ile ilişkili hastalıkları olan insanların patobiyolojisi hakkında ipuçları sunuyor.

Beall, “Bu tür popülasyonların nasıl uyum sağladığını anlamak, bize insan evriminin süreçleri hakkında daha iyi bir anlayış kazandırıyor” dedi.

Beall ve ekibi, Tibet Platosu’nun güney ucundaki Nepal’in Yukarı Mustang bölgesinde deniz seviyesinden 12.000 ila 14.000 fit yükseklikte yaşayan, yaşları 46 ile 86 arasında değişen 417 Tibetli kadını inceledi.

Kadınların üreme geçmişleri, fizyolojik ölçümler, DNA örnekleri ve sosyal faktörler hakkında veri topladılar. Yüksek irtifa hipoksisi (havadaki ve kandaki düşük oksijen seviyeleri) karşısında oksijen iletimi özelliklerinin canlı doğum sayısını nasıl etkilediğini anlamak istediler – evrimsel uygunluğun temel bir ölçüsü.

İnce havaya uyum

En fazla çocuğa sahip olan kadınların, vücutlarının oksijen taşımasına yardımcı olan benzersiz bir kan ve kalp özelliklerine sahip olduğunu keşfettiler.

En fazla canlı doğumu bildiren kadınların oksijeni taşıyan molekül olan hemoglobin seviyeleri, numunenin ortalamasına yakındı, ancak oksijen satürasyonları daha yüksekti, bu da kan viskozitesini artırmadan hücrelere daha verimli oksijen taşınmasını sağlıyordu; kan ne kadar koyuysa, kalbe o kadar fazla yük biniyordu.

“Bu devam eden doğal seçilim vakasıdır,” dedi aynı zamanda üniversitenin Sarah Idell Pyle Antropoloji Profesörü olan Beall. “Tibetli kadınlar, kalbin aşırı çalışmasına gerek kalmadan vücudun oksijen ihtiyaçlarını dengeleyen bir şekilde evrimleşmiştir.”

İnsan evrimine bir pencere

Beall’ın disiplinler arası araştırma ekibi, Case Western Reserve Tıp Fakültesi’nden Brian Hoit ve Kingman Strohl ile diğer ABD’li ve uluslararası araştırmacıların da aralarında bulunduğu uzun süreli işbirlikçileri ile birlikte 2019’da saha çalışması yürüttü. Ekip, Nepal Himalayaları’ndaki yerel topluluklarla yakın bir şekilde çalıştı, yerel kadınları araştırma asistanı olarak işe aldı ve toplum liderleriyle iş birliği yaptı.

Çalıştıkları genetik özelliklerden birinin , yaklaşık 50.000 yıl önce Sibirya’da yaşayan Denisovalılardan kaynaklandığı tahmin ediliyor; bu insanların torunları daha sonra Tibet Platosu’na göç etti.

Bu özellik, Tibet Platosu’na özgü popülasyonlara özgü EPAS1 geninin bir çeşididir ve hemoglobin konsantrasyonunu düzenler. Akciğerlere artan kan akışı ve daha geniş kalp ventrikülleri gibi diğer özellikler, oksijen iletimini daha da artırdı.

Bu özellikler daha yüksek üreme başarısına katkıda bulunarak, insanların havadaki ve vücutlarındaki ömür boyu düşük oksijen seviyelerine nasıl uyum sağladığına dair fikir veriyor.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Bilim İnsanları, Yakında Mars’ta Yaşam Olup Olmadığını Gösterebilecek Ürpertici Bir Keşif Yaptı.

Bilim insanları, Mars’taki açığa çıkan buzun fotosentez için uygun koşullar yaratabileceğini keşfettiler. Bu durum, gezegenin zorlu çevre koşullarına ve yoğun ultraviyole radyasyonuna rağmen mikrobiyal yaşamın orada gelişebileceği olasılığını ortaya koyuyor.

Yeni bulgular , Kızıl Gezegen’in alt enlemlerinde yaşam potansiyelini ortaya koyuyor ve fotosentetik organizmaların gezegenin buzlu belirli bölgelerinde hayatta kalmak için benzersiz bir şekilde uygun olabileceğini gösteriyor.

Mars, Dünya’dan farklı olarak, ozon tabakasına sahip olmadığından çok daha zararlı ultraviyole (UV) radyasyona maruz kalmaktadır. Bu da bitkilerin ve diğer bazı organizmaların güneş ışığı yardımıyla yiyecek üretmek için güvendiği fotosentez gibi süreçlerin normal Mars koşullarında Mars yüzeyinde gerçekleşmesinin imkansız olduğu anlamına gelir.

Ancak, Kızıl Gezegen’in açık buzlu yüzeylerinin hemen altında durum böyle olmayabilir. Mars yüzeyindeki birkaç santimetrelik buz bile, fotosentetik organizmaların gelişebilmesi için radyasyona karşı yeterli koruma sağlayabilir.

NASA’nın Mars Keşif Yörünge Aracı tarafından çekilen yukarıdaki görüntüde, sırtın kenarlarındaki beyaz alanlar, Mars’ta fotosentetik yaşam formlarının gelişebileceği buzların varlığını gösterebilir (Kaynak: NASA/JPL-Caltech/Arizona Üniversitesi).

Araştırmacılar şimdi, sözde “radyasyona dayanıklı yaşanabilir bölgeler” olarak adlandırılan bu bölgelerin, mikrobiyal yaşam kanıtları aramak için umut vadeden alanlar olabileceğini, özellikle de buralarda az miktarda sıvı su mevcutsa, basit organizmaların bu alanlarda yaşayabileceğini öne sürüyorlar.

Mars’ta Fotosentez ve Buz

Mars’ın Dünya’ya benzediği bir yol, güneş radyasyonunun yüzeyinin altındaki katmanlara derinlemesine nüfuz etmesini kolaylaştırabilmesidir. Dünya’da bu, özellikle bu alanlar zararlı UV radyasyonuna maruz kalmaktan korunduğu için, yaşanabilirliği sürdürmek için benzersiz koşullara sahip yeraltı ortamlarının oluşmasına yol açar.

Bilim insanları, enerji üretmeye yardımcı olmak için fotosentetik olarak aktif radyasyona güvenerek Dünya’nın buzlu yeraltı bölgelerinden bazılarında gelişebilen ve yine de UV ışınlarından korunan organizmaların farkındadır . Teoride, aynı şey Mars için de geçerli olabilir ve bu tür koşullar için olası bir aday bölge, orta enlemdeki buz maruziyetleri olabilir.

Mars’ın orta enlemlerine yakın bir bölgede bulunan Medusae Fossae Oluşumu’nun bir bölümünün haritası, bu höyük oluşumları içinde büyük miktarda buz bulunduğundan şüphelenilen bölgeleri göstermektedir (Kaynak: ESA/Gezegen Bilimi Enstitüsü/Smithsonian Enstitüsü).

Bu tür alanlarda, güneş ışığı muhtemelen fotosentezi desteklemek için gereken derinliklere ulaşabilir. Karşılaştırıldığında, yüzeydeki UV maruziyeti seviyesi, olası Mars fotosentetik mikroplarının gelişmesi için çok yoğun olacaktır.

Mars Buzunda Yaşam Potansiyeli

Şimdi araştırmacılar Aditya Khuller, Stephen Warren, Philip Christensen ve Gary Clow tarafından yapılan yeni bir çalışmada, ekip Mars’taki buzlu bölgelerin radyatif transfer analizini gerçekleştirdi ve burada değişen buz koşullarını ve toz konsantrasyonu gibi faktörleri dikkate aldı.

Modellerine göre, Mars’taki orta enlem bölgeleri çok düşük miktarda toz konsantrasyonu gösteren buz içeriyor, bu da güneş ışığının onlara nüfuz etmesini engelleyebilecek daha az malzeme olacağı anlamına geliyor. Bu koşullar altında, güneş ışığı birkaç metreye kadar nüfuz edebilir ve bu da sıvı suyun mevcut olma olasılığını artırır; bu olasılık, Kızıl Gezegen’in önceki modellerinde öngörülmüştü.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Bilim insanları daha önce bilinmeyen türlere ait 80 milyon yıllık ‘tamamen sağlam’ dinozor yumurtaları keşfetti.

Çin’in ücra bir bölgesinde şimdiye kadar keşfedilen en küçük, bütünüyle sağlam dinozor yumurtası bulundu .

Uzunluğu bir inçten biraz fazla olan yumurta, Geç Kretase döneminden kalma tamamen korunmuş bir yuvada bulunan altı dinozor yumurtasından biriydi .

Yumurtaların küçük boyutu, ‘düzensiz yumurta dizilimi, solucan benzeri ve nodüllü süslemeler’ ve kabuk kalınlığı, bunların bilinen diğer yırtıcı dinozorlardan farklı olduğunu gösteriyordu . 

Bu fosil, dinozorların üreme alışkanlıkları ve çeşitliliği konusunda ışık tutabilecek önemli bir keşfi işaret ediyor.

Çin Jeoloji Bilimleri Üniversitesi araştırmacıları, 2021 yılında dünyanın ‘en zengin yumurta fosili sahalarından’ biri olarak bilinen Ganzhou’daki bir inşaat sahasında altı dinozor yumurtası çıkardı.

Ekip, fosilleri üç yıl boyunca inceledikten sonra bunların dinozor yumurtaları olduğunu doğruladı  ve bunların Minioolithus ganzhouensis adı verilen yeni bir türe ait olduğunu belirledi. 

Araştırmacılar, yumurtanın hangi dinozor türüne ait olduğunu ve türünün neye benzediğini aydınlatacağını umdukları daha fazla çalışma yürütmeyi planlıyor.

Çin’deki araştırmacılar, şimdiye kadar bulunan en küçük fosil olan 80 milyon yıl öncesine ait nadir bir dinozor yumurtası keşfetti. Sadece 1,1 inç uzunluğunda olan yumurta, paleontologların üreme alışkanlıklarını ve tür çeşitliliğini anlamalarına yardımcı olabilecek yeni bir dinozor türüne ait.

Araştırmacılar, yeni yumurtayı Ganzhou Şehri çevresinde yer alan Meilin kasabasında bir inşaat alanında keşfettiklerini bildirdi. 

CUG’de omurgalı paleontolojisi alanında doçent olan Han Fenglu’ya göre, bölgede altı yumurtadan oluşan nadir ve iyi korunmuş bir yuva bulundu. 

Fenglu, yumurtaların küçük teropodlara ait olduğunu bildirdi. Teropotlar, aralarında iyi bilinen Tyrannosaurus Rex’in de bulunduğu etçil ve yırtıcı dinozor türleridir  .

Bulguları geçen hafta Historical Biology dergisinde yayımlandı.

Ekip, kabuğun şeklini ve süsleme türünü analiz etmek için taramalı elektron mikroskobu (SEM) ve elektron geri saçılım kırınımı kullandı.

Bu tür tarama tekniği, bir elektron demetini bir nesnenin yüzey malzemesini incelemek ve yüksek çözünürlüklü görüntüler oluşturmak için yönlendirerek çalışır.

Seçim geri saçılım kırınımı daha sonra SEM bulgularını tarar ve kabuktaki desenleri ayırt etmek için malzemenin dokusunu ve yapısını analiz eder.

Teknoloji, fosilin boyutunun, kalınlığının, gözenek sisteminin ve ultra yapısının daha önce keşfedilen diğer yumurta fosillerinden önemli ölçüde farklı olduğunu ortaya koydu.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

DSÖ: Aşıların yaygınlaştırılması antibiyotik direncine bağlı 106.000 ölümü önleyebilir.

Araştırmaya göre, aşıların artırılması antibiyotik direnci nedeniyle yılda 106.000 ölümün önüne geçebilir.

Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ / WHO) tarafından yapılan yeni bir analize göre, belirli aşıların daha fazla kullanılması, her yıl antibiyotik direncine bağlı 106.000 ölümü önleyebilir.

Aşılar, antimikrobiyal dirençle (AMR) mücadelede kritik bir araç olarak görülüyor. İnsanların tıpta ve tarımda antibiyotikleri aşırı kullanması, tedavisi zor “süper böceklerin” ortaya çıkmasına ve hastanelerin enfeksiyon yönetiminde sınırlı seçeneklere sahip olmasına yol açıyor.

Araştırmacılar, antibiyotiklere dirençli enfeksiyonların önümüzdeki 25 yıl içinde 39 milyondan fazla ölüme neden olabileceğini tahmin ediyor. Dünya liderleri, 2030 yılına kadar bu ölüm oranını yüzde 10 azaltmayı taahhüt etti.

Rapor, 24 temel patojenle mücadele eden aşıların yaygınlaştırılmasının küresel antibiyotik kullanımını yüzde 22 oranında azaltabileceğini belirtiyor. Bu sayede, enfeksiyonlara karşı korunan insanlar, hastalandıklarında daha az antibiyotiğe ihtiyaç duyacak.

DSÖ’nün aşı araştırma birimini yöneten Dr. Martin Friede, “Aşıların AMR kontrolünde rol oynayabileceğini uzun zamandır biliyoruz, ancak hangi aşıların ve etkilerinin ne olabileceğini yeni söyleyebiliyoruz” dedi.

Araştırmacılar, mevcut aşıların hastane masraflarında 861 milyon dolar (yaklaşık 772 milyon euro) ve yılda 5,9 milyar dolarlık (yaklaşık 5,3 milyar euro) verimlilik kaybını önleyebileceğini tahmin ediyor.

Raporun başyazarı ve DSÖ’nün bağışıklama departmanında teknik görevli olan Dr. Mateusz Hasso-Agopsowicz, “Antibiyotiklere dirençli enfeksiyonları tedavi etmek inanılmaz derecede maliyetli” dedi.

Geliştirmenin son aşamasındaki aşıların kullanılabilir hale gelmesi durumunda, yılda 135.000 ölüm ve 1,2 milyar dolar (yaklaşık 1,1 milyar avro) hastane masrafı ile 2,2 milyar dolar (yaklaşık 2 milyar avro) verimlilik kaybının önlenebileceği öngörülüyor.

Küresel sağlık uzmanları, 2019 yılında AMR ile ilişkili aşıyla önlenebilir ölümlerin %23’ünden sorumlu olan tüberküloz (TB) için potansiyel bir aşıya umut bağlıyor. Mevcut TB aşısı (BCG) bebeklerde yaygın olarak kullanılıyor, ancak yetişkinlerde yeterli koruma sağlamıyor.

Yeni bir TB aşısının, dünya genelindeki bebeklerin yüzde 70’ine uygulanması halinde 2019’da 118.000 ölümü önleyebileceği belirtiliyor. Çünkü TB’yi tedavi etmek, altı ila dokuz ay boyunca günlük antibiyotik kullanımını gerektiriyor.

DSÖ yetkilileri, hükümetlere mevcut aşılama programlarını artırmaları ve en riskli patojenlerle mücadele için yeni aşılar geliştirmeleri çağrısında bulundu. Dr. Friede, “Sadece patojene bağlı ölümleri önlemekle kalmaz, aynı zamanda antibiyotik kullanımını da azaltabiliriz” diye ekledi.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Dünyada ilk olan bir vaka ‘Giresun Sendromu’ adıyla tıp literatürüne girdi.

Giresun Sendromu ismi verilen hastalıktaki en önemli bulguların nefes darlığı, karında sıvı, toplanması ve halsizlik şikayeti olduğunu belirtildi.

Giresun Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde tüm organların yer değiştirmesine bağlı siroz hastalığı vakası, “Giresun Sendromu” adıyla tıp literatürüne geçti.

Tüm organların yer değiştirmesinin etkisiyle siroz yaşanması vakasını doktorlar “Giresun Sendromu” olarak adlandırdı.

Bu hastalığın dünyada daha önce tanımlanmadığını vurgulayan Giresun Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde Gastroenteroloji Anabilim Dalı Başkanı Prof. Dr. Ahmet Cumhur Dülger, “Dünyada ilk defa tüm organları ayna görüntüsünde ters dönmüş bir hastamızda kalp yetmezliğine bağlı siroz tespit ettik. Bu vakayı ulusal ve uluslararası kongrelerde hakemlerin onayıyla tıp literatürüne kazandırdık ve Giresun Sendromu adını verdik” dedi.

İhlas Haber Ajansı’na (İHA) konuşan Prof. Dr. Cumhur Dülger, organların ters yerleşiminin nadiren görüldüğünü ancak bu vakada tüm organların yer değiştirdiğini belirtirken, bu durumun etkisiyle vücutta sirozun da geliştiğini ifade etti.

“Bu hastalar normal kapasitelerinde çalışamıyor, yürüyemiyor ve ömürleri kısalıyor,” diyen Dülger, karaciğer fonksiyonlarındaki bozulmalar nedeniyle hayati tehlike olabileceğinin altını çiziyor.

Dülger siroz başlangıcından itibaren hastaların 10 ila 12 sene sonra karaciğer nakline ihtiyaç duyduklarını dile getiren Dülger, “Uygun tedavi edilmezlerse hayati tehlikesi olan bir hastalık grubu. Uzun yıllar farkına varmadan yaşıyorlar ama bir zaman geliyor. Bozukluk çıkıyor” tanımlamasını yaptı.

Tıp literatürüne giren ve tedavi süreci devam eden hastaya hem kalp hem karaciğer açısından gerekli müdahaleleri yaptıklarını belirten Dülger, hastanın durumunun da iyi olduğunu bildirdi.

Giresun Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde başhekim olan Doç. Dr. Fazlı Kulaklı ise “Bir sendrom tanımlamak kolay değil ama Giresun’dan çıkan bu başarıyı çok önemsiyoruz,” dedi.

Dr. Kulaklı, şehrin adıyla anılan Giresun Sendromu sayesinde, kentin adının tüm dünyaya duyurulup, tıp literatüründe önemli bir yer edineceğini vurguladı.

Giresun Sendromu ismi verilen hastalıktaki en önemli bulguların nefes darlığı, karında sıvı, toplanması ve halsizlik şikayeti olduğunu belirtildi.

Kaynak ve devamına buradan ulaşabilirsin.

Sperm ve yumurta arasındaki yeni moleküler bağlantı ortaya çıkarıldı: Araştırma

Döllenmeyle ilgili yeni bir çalışma, sperm üzerindeki proteinlerin yumurtanın kilidini açmasını sağlayan bir ‘anahtar’ oluşturduğunu gösterdi.

Yeni bir çalışma, hayvanlar aleminde sperm ve yumurta arasındaki döllenme mekanizmasının bir kilit ve anahtar gibi işlediğini ortaya koydu.

Viyana Moleküler Patoloji Araştırma Enstitüsü’nden Andrea Pauli, “Bu mekanizmanın, söyleyebildiğimiz kadarıyla, tüm omurgalılarda gerçekten temel olduğunu keşfettik,” dedi.

Ekip, sperm üzerindeki üç proteinin birleşerek yumurtanın kilidini açan bir anahtar oluşturduğunu ve böylece spermin bağlanmasını sağladığını buldu.

Cell dergisinde yayımlanan ve zebra balığı, fare ve insan hücreleri üzerinde yapılan çalışmalardan elde edilen bulgular, bu sürecin milyonlarca yıllık evrim boyunca nasıl devam ettiğini gösteriyor.

Birlikte çalışan proteinler

Bilim insanları daha önce, biri spermin yüzeyinde, diğeri ise yumurtanın zarında bulunan iki proteini biliyorlardı. Ancak, Pauli’nin laboratuvarı, uluslararası iş birlikçilerle birlikte çalışarak, Google DeepMind’ın yapay zeka aracı AlphaFold’u (bu ayın başında geliştiricilerine Nobel Ödülü kazandıran araç) kullanarak sperm ve yumurta arasındaki ilk moleküler bağlantıyı sağlayan yeni bir protein keşfetti. Ayrıca bu proteinin canlılarda nasıl işlediğini de gösterdiler.

Pauli, proteinlerin “sperm ve yumurtanın birbirini tanımasını sağlamak için nasıl bir ekip olarak birlikte çalıştığının” daha önce bilinmediğini belirtti. Bilim insanları, spermin yumurtaya bağlandıktan sonra nasıl içeri girdiğini henüz tam olarak bilmiyorlar ve bir sonraki aşamada bu süreci araştırmayı planlıyorlar.

Pauli, bu tür çalışmaların, diğer bilim insanlarının kısırlığı daha iyi anlamalarına veya yeni doğum kontrol yöntemleri geliştirmelerine katkıda bulunabileceğini ifade etti.

Çalışmaya dahil olmayan Minnesota Üniversitesi’nden genetik ve hücre biyolojisi uzmanı David Greenstein, araştırmanın özellikle erkek doğum kontrol yöntemleri geliştirmek için potansiyel hedefler sunduğunu söyledi. Greenstein, e-posta yoluyla yaptığı açıklamada, bu çalışmanın “bu yılki Nobel Kimya Ödülü’nün önemini de vurguladığını” belirtti.

Kaynak ve devamına Buradan inceleyebilirsin.

Aşırı teşhis Avrupa’da prostat kanseri insidansında büyük farklılıklara yol açıyor: Çalışma.

İnsidans oranları ülkeler arasında 20 kata kadar farklılık gösterebilirken, mortalite sadece yaklaşık beş kat değişti.

Yakın zamanda yapılan bir çalışmaya göre, Avrupa’da prostat kanserinin aşırı tanısı, ülkeler arasındaki insidans farklılıklarına katkıda bulunuyor olabilir.

British Medical Journal’da yayınlanan çalışmada, ülkeler arasında insidans oranlarında 20 kata varan farklılıklar görülürken, mortalitede yalnızca yaklaşık beş katlık bir değişim olduğu vurgulandı.

Aşırı tanı, bireyin yaşamı boyunca semptomlara veya ölüme neden olmayacak bir hastalığın teşhis edilmesi anlamına geliyor. Bu durum, gereksiz tedavilere ve erkeklerin yaşam kalitesini olumsuz etkileyebilecek sonuçlara yol açabiliyor.

İnsidans ise risk altındaki sağlam kişilerin belirli sürede, belirli bir hastalığa yakalanma olasılığını gösteren ölçüt.

Uluslararası Kanser Araştırma Ajansı’ndan (IARC) Dr. Salvatore Vaccarella, “Bu çalışmanın sonuçları, PSA testi ile yapılan fırsatçı taramaların prostat kanseri aşırı tanısına büyük katkı sağladığını gösteriyor,” dedi.

PSA, kan testi ile ölçülebilen prostat spesifik antijen seviyesini ifade eder.

Prostat kanseri, 2020 yılında Avrupalı erkekler arasında görülen yeni kanser vakalarının yaklaşık dörtte birini oluştururken, 70.000’den fazla ölüme neden oldu.

Prostat kanseri taramalarında aşırı teşhis ve aşırı tedavi riski meme, rahim ağzı ve kolorektal kanser taramalarına kıyasla daha yüksek.

2006’dan bu yana Litvanya hariç çoğu Avrupa ülkesi, geniş kapsamlı tarama programları yerine bireysel bazda karar verme yolunu tercih ediyor.

Çalışmanın yazarları, PSA testinin rutin sağlık kontrolleri kapsamında sunulabileceğini, ancak isteğe bağlı ve fırsatçı taramaların “nüfus üzerinde optimalden daha az bir etkiye sahip olma olasılığının yüksek olduğunu,” belirtti.

2009 yılında yapılan bir araştırma, PSA testi ile belirlenen erkeklerin yüzde 23 ila yüzde 42’sinin prostat kanseri teşhisi almadan hayatlarını sürdürebileceğini gösterdi.

Tarama, aşırı tanı zararlarını ‘en aza indirmeli’

1985 yılında ülkeler arasındaki insidans farkı 100.000 erkekte 89,6 ile 2007’de 100.000 erkekte 385,8 arasında değişirken, mortalite oranları 1983’te 100.000 erkekte 23,7 ile 2006’da 100.000 erkekte 35,6 arasında seyrediyor.

Dr. Salvatore Vaccarella, “Bu yeni çalışmanın bulguları, prostat kanseri taramasının gelecekteki uygulamalarının dikkatli kalite güvencesi, değerlendirme ve popülasyon düzeyinde fayda ve zararların sürekli izlenmesi ile aşırı tanının zararlarını en aza indirmeye yönelik tasarlanması gerektiğinin altını çizmekte,” ifadelerini kullandı.

Sonuçlar, 26 Avrupa ülkesinde 35 ila 84 yaş arasındaki erkeklerden 1980-2017 yılları arasında toplanan verilerin analizine dayanıyor.

Araştırmacılar, analizde farklı yaş gruplarının ve zaman dilimlerinin dikkate alınmasının sınırlayıcı olduğunu ve sonuçların dikkatle yorumlanması gerektiğini vurguladı.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Demans Nedir ? Demans Tedavi Yöntemi: PARO

Konuşma, hafıza, düşünme gibi bilişsel becerilerde zayıflamayla ilişkili belirtilerin ortak adı olan demans, sinir sisteminde bozukluklara yol açan farklı hastalıklardan kaynaklanabiliyor.

Örneğin bir odaya girdik ve orada tam olarak neden olduğumuzu unuttuk ya da belki uzun zamandır görüşmediğimiz arkadaşlarımızın isimlerini hatırlamakta eskisi kadar iyi değiliz. Bu gibi durumlarla hepimiz karşılaşabiliriz. Ancak bunların sıklığının artması bireylerin yaşam kalitesini olumsuz etkiler.

Demans, beynin düşünme, bilgileri saklama, problem çözme, konuşma, algılama gibi bilişsel işlevlerinin kişinin günlük işlerini kendi başına yerine getiremeyecek kadar zayıfladığı klinik bir semptomdur. Demans yaşlanma süreciyle ilgili bir hastalık olmasa da yaşlandıkça kan basıncının artması, bağışıklık sisteminin zayıflaması, yaraların daha yavaş iyileşmesi, beyin hücrelerinin gençlikteki kadar aktif olamaması gibi nedenlerle genellikle yaşlı bireylerde görülür.

Demans Neden Kaynaklanır?

Demans, beyin hücrelerinin zamanla hasar görmesi veya ölmesi sonucu oluşur. 

Demansın Belirtileri Neler?

Demans, hafıza kaybına, düşünme, muhakeme ya da yargılama yetisinin zayıflamasına ve yıkanma, yeme ve giyinme gibi günlük işleri yerine getirmede zorlanmaya neden olur. Ayrıca yön bulma güçlükleri, karar verme sorunları ve kişilik değişiklikleri de demansın belirtileri arasında yer alır. Birçok hastalıkta karşılaşılan demans belirtileri en sık Alzheimer hastalığında görülür.

Demansın Tedavisi Var mı?

Demansın kesin bir tedavisi henüz bulunmasa da belirtilerin hafifletilmesine ve kişinin yaşam kalitesini artırmaya yönelik çeşitli tedavi yöntemleri bulunuyor. İlaç tedavisi, özellikle Alzheimer hastalığına yönelik bazı ilaçlar, beyindeki bilişsel fonskiyonları güçlendirici maddelerin etkisini artırırken sinir hücrelerine zarar verici maddelerin etkisini düşürüyor. Ayrıca doktorlar tarafından demansın ilerlemesini yavaşlatmak ve semptomları hafifletmek için hastalara günlük yaşamlarında nasıl davranacakları, ne tür rutinler oluşturacakları ve fiziksel egzersizler ile ilgili öneriler veriliyor.

Hastaların günlük yaşamını kolaylaştırmak için çevresel düzenlemeler ve destekleyici tedaviler de önemli. Örneğin terapi robotları gibi teknolojik yenilikler, demans hastalarının duygusal destek bulmalarına yardımcı olabiliyor. Çünkü sosyal etkileşimler, kişinin günlük rutininin olması ve güvenli bir çevre, hastaların günlük yaşamını kendi başına devam ettirme becerilerinin gelişmesinde önemli rol oynuyor.

İnsan Etkileşimli Terapi Robotu Nedir?

İnsan etkileşimli terapi robotları insanların duygusal ve sosyal etkileşimlerini artırmak amacıyla kullanılan, kişinin rahatlamasına, stresinin azalmasına ve genel yaşam kalitesinin iyileşmesine destek olan robotlardır. Bu amaçla geliştirilen robotlardan biri de PARO’dur.

Terapi Robotu: PARO Nedir?

PARO, özellikle yaşlılar ve demans hastaları için refakatçi olarak tasarlanmış bir insan etkileşimli terapi robotudur. Japonya’da geliştirilen bu robot bir fok yavrusuna benzetilmiştir. Robot, özellikle Alzheimer hastaları, demanslı kişiler ve uzun süreli bakım gerektiren hastalar için duygusal destek sağlamak amacıyla kullanılıyor.

Kaynak ve devamına buradan ulaşabilirsin.