Çalışma, 40 Hz duyusal uyarının beynin “beyaz maddesini” nasıl koruyabileceğini ortaya koyuyor.

Gama frekanslı ışık ve ses uyarımı fare modellerinde miyelinleşmeyi koruyor ve faydanın altında yatan moleküler mekanizmaları ortaya çıkarıyor.

Alzheimer hastalığı hastalarında erken aşama denemeleri ve hastalığın fare modelleri üzerinde yapılan çalışmalar, 40 hertz (Hz) “gama” bant frekansında sunulan ışık ve sese maruz kalmanın patoloji ve semptomlar üzerinde olumlu etkilere sahip olduğunu ileri sürmüştür. Yeni bir çalışma, 40 Hz duyusal uyarının, nöronların sinyal gönderen dalları olan aksonların miyelin adı verilen yağlı bir yalıtımla sarıldığı temel bir süreci sürdürmeye nasıl yardımcı olduğuna odaklanmıştır. Genellikle beynin “beyaz maddesi” olarak adlandırılan miyelin, aksonları korur ve beyin devrelerinde daha iyi elektrik sinyali iletimi sağlar.

“Laboratuvarımızdan önceki yayınlar esas olarak nöronal korumaya odaklanmıştı,” diyor MIT’deki Picower Öğrenme ve Bellek Enstitüsü ve Beyin ve Bilişsel Bilimler Bölümü’nde Picower Profesörü ve Nature Communications’daki yeni açık erişimli çalışmanın kıdemli yazarı Li-Huei Tsai . Tsai ayrıca MIT’nin Yaşlanan Beyin Girişimi’ne liderlik ediyor. “Ancak bu çalışma, bu yöntemle yalnızca gri maddenin değil, aynı zamanda beyaz maddenin de korunduğunu gösteriyor.”

Bu yıl, MIT’nin duyusal uyarım teknolojisini lisanslayan yan şirket olan Cognito Therapeutics, Alzheimer Hastalığı Dergisi’nde 40 Hz ışık ve ses uyarımının Alzheimer’lı gönüllülerde miyelin kaybını önemli ölçüde yavaşlattığını belirten II. faz insan denemesi sonuçlarını yayınladı. Ayrıca bu yıl, Tsai’nin laboratuvarı, gama duyusal uyarımının farelerin miyelini korumak da dahil olmak üzere kemoterapi ilaçlarının nörolojik etkilerine dayanmasına yardımcı olduğunu gösteren bir çalışma yayınladı . Yeni çalışmada, eski doktora sonrası araştırmacı Daniela Rodrigues Amorim liderliğindeki Tsai’nin laboratuvarının üyeleri, duyusal uyarımın miyelinasyonu nasıl koruduğunu keşfetmek için yaygın bir miyelin kaybı fare modeli – kimyasal kuprizon içeren bir diyet – kullandı.

Amorim ve Tsai’nin ekibi, 40 Hz ışık ve sesin kuprizon’a maruz kalan farelerin beyinlerindeki miyelinleşmeyi korumakla kalmayıp, oligodendrositleri (sinir aksonlarını miyelinleştiren hücreler) koruduğu, nöronların elektriksel performansını sürdürdüğü ve akson yapısal bütünlüğünün önemli bir belirtecini koruduğu da ortaya çıktı. Ekip bu faydaların moleküler temellerine baktığında, sinaps adı verilen sinir devresi bağlantılarının korunması; “ferroptoz” adı verilen oligodendrosit ölüm nedeninde azalma; azalmış inflamasyon; ve mikroglia beyin hücrelerinin miyelin hasarını temizleme yeteneğinde artış gibi belirli mekanizmaların açık işaretlerini buldular, böylece yeni miyelin geri kazanılabilirdi.

İrlanda’daki Galway Üniversitesi’nde Marie Curie Üyesi olan Amorim, “Gama uyarımı sağlıklı bir ortamı teşvik ediyor” diyor. “Farklı etkiler gördüğümüz birkaç yol var.”

Çalışmanın yazarları, bulguların gama duyusal uyarımının yalnızca Alzheimer hastalarına değil, aynı zamanda multipl skleroz gibi miyelin kaybıyla ilişkili diğer hastalıklarla mücadele eden kişilere de yardımcı olabileceğini öne sürdüğünü belirtti.

Miyelinin korunması

Çalışmayı yürütmek için Tsai ve Amorim’in ekibi, bazı erkek farelere altı hafta boyunca kuprizon içeren bir diyet uyguladı ve diğer erkek farelere normal bir diyet uyguladı. Bu sürenin yarısında, kuprizonun miyelinleşme üzerinde en akut etkilerini göstermeye başladığı bilindiğinde, her gruptan bazı fareleri kalan üç hafta boyunca gama duyusal uyarımına maruz bıraktılar. Bu şekilde dört grupları oldu: tamamen etkilenmemiş fareler, kuprizon almayan ancak gama uyarımı alan fareler, kontrol olarak kuprizon ve sürekli (ancak 40 Hz değil) ışık ve ses alan fareler ve kuprizon ve ayrıca gama uyarımı alan fareler.

Altı hafta geçtikten sonra bilim insanları her gruptaki farelerin beyinlerindeki miyelinleşme belirtilerini ölçtüler. Beklendiği gibi, kuprizonla beslenmeyen fareler sağlıklı seviyeleri korudu. Kuprizonla beslenen ve 40 Hz gama duyusal uyarımı almayan fareler, ani miyelin kaybı seviyeleri gösterdi. 40 Hz uyarımı alan kuprizonla beslenen fareler, bazı ölçütlerde, ancak tüm ölçütlerde değil, hiç kuprizonla beslenmeyen farelerin sağlığıyla rekabet ederek önemli ölçüde daha fazla miyelin korudu.

Araştırmacılar ayrıca oligodendrosit sayılarına da bakarak duyusal uyarımla daha iyi hayatta kalıp kalmadıklarını incelediler. Birkaç ölçüm, kuprizonla beslenen farelerde, beynin korpus kallosum bölgesindeki (beynin yarım kürelerini birbirine bağladığı için sinir sinyallerinin geçişi için önemli bir nokta) oligodendrositlerin belirgin şekilde azaldığını ortaya koydu. Ancak kuprizonla beslenen ve gama uyarımıyla tedavi edilen farelerde, hücre sayısı sağlıklı seviyelere çok daha yakındı.

Korpus kallozumda nöral aksonlar arasında yapılan elektrofizyolojik testler gama duyusal uyarımının, gama uyarımı alan kuprizonla beslenen farelerde, 40 Hz uyarımla tedavi edilmeyen kuprizonla beslenen farelere kıyasla gelişmiş elektriksel performansla ilişkili olduğunu gösterdi. Ve araştırmacılar beynin ön singulat korteks bölgesine baktıklarında, aksonların yapısal bütünlüğünü işaret eden bir protein olan MAP2’nin kuprizon ve gama uyarımı alan farelerde, kuprizonla beslenen ve almayan farelere kıyasla çok daha iyi korunduğunu gördüler.

Çalışmanın temel hedeflerinden biri, 40 Hz duyusal uyarının miyelini nasıl koruyabileceğini belirlemekti.

Bunu bulmak için araştırmacılar her fare grubunda protein ifadesinin kapsamlı bir değerlendirmesini gerçekleştirdiler ve hangi proteinlerin kuprizon diyetine ve gama frekansı uyarımına maruz kalmaya göre farklı şekilde ifade edildiğini belirlediler. Analiz, kontrol uyarımına maruz kalan kuprizon fareleri ile kuprizon artı gama fareleri arasında belirgin etki kümeleri ortaya koydu.

Etkilerden birinin öne çıkanı gama ile tedavi edilen kuprizonla beslenen farelerde MAP2’deki artıştı. Başka bir setin öne çıkanı ise kontrol uyarımı alan kuprizon farelerinin sinapslarla ilişkili proteinlerin ifadesinde önemli bir eksiklik göstermesiydi. Gama ile tedavi edilen kuprizonla beslenen fareler herhangi bir önemli kayıp göstermedi ve bu durum sinaptik korunmayı gösteren 2019 Alzheimer 40Hz çalışmasındaki sonuçları yansıtıyordu . Araştırmacılar bu sonucun önemli olduğunu yazdı çünkü sinapsların korunmasına bağlı olan nöral devre aktivitesi miyelinin korunmasıyla ilişkilidir. Protein ifadesi sonuçlarını doğrudan beyin dokularına bakarak doğruladılar.

Başka bir protein ekspresyon sonuçları kümesi başka bir önemli mekanizmaya işaret etti: ferroptoz. Demir metabolizmasının hücrelerde reaktif oksijen türlerinin ölümcül bir şekilde birikmesine yol açtığı bu fenomen, kuprizon fare modelinde oligodendrositler için bilinen bir sorundur. İşaretler arasında kuprizonla beslenen, kontrol uyarımı farelerinde ferroptozla ilişkili hasarın bir belirteci olan ve inflamatuar bir yanıtı tetikleyen HMGB1 proteininin ekspresyonunda artış vardı. Ancak gama uyarımı HMGB1 seviyelerini düşürdü.

Kuprizon demiyelinizasyonuna hücresel ve moleküler tepkiye ve gama uyarımının etkilerine daha derinlemesine bakan ekip, tek hücreli RNA dizileme teknolojisini kullanarak gen ifadesini değerlendirdi. Astrositlerin ve mikroglianın kuprizon kontrol farelerinde çok iltihaplı hale geldiğini ancak gama uyarımının bu tepkiyi yatıştırdığını buldular. Daha az hücre iltihaplı hale geldi ve dokuya yönelik doğrudan gözlemler, mikroglianın onarımları gerçekleştirmede önemli bir adım olan miyelin artıklarını temizlemede daha yetenekli hale geldiğini gösterdi.

Ekip ayrıca, 40 Hz duyusal uyarıma maruz bırakılan kuprizonla beslenen farelerdeki oligodendrositlerin nasıl daha iyi hayatta kalmayı başardığı hakkında daha fazla şey öğrendi. HSP70 gibi koruyucu proteinlerin ifadesi arttı ve ferroptozu kısıtlayan süreçlerin ana düzenleyicisi olan GPX4’ün ifadesi de arttı.

Amorim ve Tsai’nin yanı sıra makalenin diğer yazarları arasında Lorenzo Bozzelli, TaeHyun Kim, Liwang Liu, Oliver Gibson, Cheng-Yi Yang, Mitch Murdock, Fabiola Galiana-Meléndez, Brooke Schatz, Alexis Davison, Md Rezaul Islam, Dong Shin Park, Ravikiran M. Raju, Fatema Abdurrob, Alissa J. Nelson, Jian Min Ren, Vicky Yang ve Matthew P. Stokes yer alıyor.

Çalışmaya Fundacion Bancaria la Caixa, JPB Vakfı, Picower Öğrenme ve Bellek Enstitüsü, Carol ve Gene Ludwig Aile Vakfı, Lester A. Gimpelson, Eduardo Eurnekian, Dolby Ailesi, Kathy ve Miguel Octavio, Marc Haas Vakfı, Ben Lenail ve Laurie Yoler ve ABD Ulusal Sağlık Enstitüleri fon sağladı.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Mühendisler hücre büyüklüğündeki robotlara güç sağlamak için minik piller tasarlıyor.

Kum tanesinden daha küçük olan bu çinko-hava pilleri, minik robotların çevrelerini algılamasına ve tepki vermesine yardımcı olabilir.

MIT mühendisleri tarafından tasarlanan küçük bir pil, insan vücuduna ilaç dağıtımı için hücre büyüklüğünde otonom robotların konuşlandırılmasını ve gaz boru hatlarındaki sızıntıların tespiti gibi diğer uygulamaları mümkün kılabilir.

0,1 milimetre uzunluğunda ve 0,002 milimetre kalınlığında olan yeni pil, kabaca bir insan saçının kalınlığı kadardır, havadan oksijeni yakalayabilir ve bunu çinkoyu oksitlemek için kullanarak 1 volta kadar bir akım yaratabilir. Araştırmacılar, bunun küçük bir devreyi, sensörü veya aktüatörü çalıştırmak için yeterli olduğunu gösterdi.

MIT’de Kimya Mühendisliği Karbon P. Dubbs Profesörü ve çalışmanın kıdemli yazarı olan Michael Strano, “Bunun robotik için çok kolaylaştırıcı olacağını düşünüyoruz” diyor. “Pile robotik işlevler inşa ediyoruz ve bu bileşenleri bir araya getirip cihazlara dönüştürmeye başlıyoruz.”

Science Robotics’te yayınlanan makalenin baş yazarları, Dr. Ge Zhang PhD ’22 ve MIT lisansüstü öğrencisi Sungyun Yang’dır .

Pillerle çalışır

Strano’nun laboratuvarı birkaç yıldır çevrelerindeki uyaranları algılayabilen ve bunlara yanıt verebilen minik robotlar üzerinde çalışıyor. Bu kadar minik robotları geliştirmedeki en büyük zorluklardan biri, yeterli güce sahip olduklarından emin olmaktır.

Diğer araştırmacılar, mikro ölçekli cihazları güneş enerjisi kullanarak çalıştırabileceklerini gösterdiler, ancak bu yaklaşımın sınırlaması, robotların her zaman kendilerine doğrultulmuş bir lazer veya başka bir ışık kaynağına sahip olmaları gerektiğidir. Bu tür cihazlar, harici bir güç kaynağı tarafından kontrol edildikleri için “kuklalar” olarak bilinir. Bu küçük cihazların içine pil gibi bir güç kaynağı koymak, çok daha uzağa gitmelerini sağlayabilir.

Strano, “Kukla sistemleri gerçekten bir pile ihtiyaç duymuyor çünkü ihtiyaç duydukları tüm enerjiyi dışarıdan alıyorlar,” diyor. “Ancak küçük bir robotun normalde erişemeyeceğiniz alanlara girebilmesini istiyorsanız, daha yüksek bir otonomi seviyesine sahip olması gerekir. Dış dünyaya bağlı olmayacak bir şey için bir pil olmazsa olmazdır.”

Daha otonom hale gelebilecek robotlar yaratmak için Strano’nun laboratuvarı çinko-hava pili olarak bilinen bir pil türü kullanmaya karar verdi. Yüksek enerji yoğunluğu nedeniyle diğer birçok pil türünden daha uzun bir ömre sahip olan bu piller genellikle işitme cihazlarında kullanılır.

Tasarladıkları pil, mikroelektronikte yaygın olarak kullanılan SU-8 adlı bir polimer şeridine gömülmüş bir platin elektroda bağlı bir çinko elektrottan oluşur. Bu elektrotlar havadaki oksijen molekülleriyle etkileşime girdiğinde, çinko oksitlenir ve platin elektroda akan elektronları serbest bırakarak bir akım yaratır.

Bu çalışmada araştırmacılar, bu pilin bir aktüatörü çalıştırmak için yeterli enerji sağlayabileceğini gösterdiler — bu durumda, kaldırılıp indirilebilen bir robotik kol. Pil ayrıca, elektriksel direncini değiştirerek olayların anılarını saklayabilen bir elektrik bileşeni olan bir memristöre ve robotik cihazların zamanı takip etmesini sağlayan bir saat devresine de güç sağlayabilir.

Pil ayrıca, ortamda kimyasallarla karşılaştıklarında elektrik dirençlerini değiştiren iki farklı sensör türünü çalıştırmak için yeterli güç sağlar. Sensörlerden biri atomik olarak ince molibden disülfürden, diğeri ise karbon nanotüplerden yapılmıştır.

Strano, “Hücresel düzeyde işlevleri geliştirmek için temel yapı taşlarını üretiyoruz” diyor.

Robotik sürüler

Araştırmacılar bu çalışmada bataryayı harici bir cihaza bağlamak için bir tel kullandılar ancak gelecekteki çalışmalarda bataryanın bir cihaza yerleştirildiği robotlar yapmayı planlıyorlar.

Strano, “Bu, robotik çabalarımızın çoğunun özünü oluşturacak,” diyor. “Bir enerji kaynağının etrafına bir robot inşa edebilirsiniz, tıpkı bir elektrikli arabayı bataryanın etrafına inşa edebileceğiniz gibi.”

Bu çabalardan biri, insan vücuduna enjekte edilebilecek ve hedef bir bölgeyi arayıp ardından insülin gibi bir ilacı salabilecek minik robotlar tasarlamak etrafında dönüyor. Araştırmacılar, insan vücudunda kullanım için cihazların, artık ihtiyaç duyulmadığında parçalanacak biyouyumlu malzemelerden yapılmasını öngörüyor.

Araştırmacılar ayrıca pilin voltajını artırarak ek uygulamalara olanak sağlamak için de çalışmalar yürütüyorlar.

Araştırma, ABD Kara Kuvvetleri Araştırma Ofisi, ABD Enerji Bakanlığı, Ulusal Bilim Vakfı ve MathWorks Mühendislik Bursu tarafından finanse edildi.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Bilim insanları dili farklı zaman ölçeklerinde işleyen nöronlar buldu.

Beynin dil işleme bölgelerinde bazı hücre popülasyonları tek bir kelimeye tepki verirken, diğerleri kelime dizilerine tepki verir.

Fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme (fMRI) kullanarak, sinir bilimciler beynin dili işlemekten sorumlu birkaç bölgesini tanımladılar. Ancak, bu bölgelerdeki nöronların belirli işlevlerini keşfetmek zor oldu çünkü kan akışındaki değişiklikleri ölçen fMRI, küçük nöron popülasyonlarının ne yaptığını ortaya çıkaracak kadar yüksek çözünürlüğe sahip değil.

Şimdi, doğrudan beyinden elektriksel aktiviteyi kaydetmeyi içeren daha hassas bir teknik kullanarak, MIT nörobilimcileri farklı miktarda dilsel bağlamı işleyen farklı nöron kümeleri tanımladılar. Bu “zamansal pencereler” sadece bir kelimeden yaklaşık altı kelimeye kadar değişir.

Araştırmacılar, zamansal pencerelerin her popülasyon için farklı işlevleri yansıtabileceğini söylüyor. Daha kısa pencereleri olan popülasyonlar, tek tek kelimelerin anlamlarını analiz edebilirken, daha uzun pencereleri olanlar, kelimeler bir araya getirildiğinde oluşturulan daha karmaşık anlamları yorumlayabilir.

MIT’de nörobilim doçenti olan Evelina Fedorenko, “Dil ağı içinde ilk kez net bir heterojenlik görüyoruz,” diyor. “Onlarca fMRI deneyinde, bu beyin bölgelerinin hepsi aynı şeyi yapıyor gibi görünüyor, ancak bu büyük, dağıtılmış bir ağ, bu yüzden orada bir yapı olmalı. Bu, bir yapı olduğunun ilk net gösterimi, ancak farklı sinir popülasyonları uzamsal olarak iç içe geçmiş durumda, bu yüzden bu ayrımları fMRI ile göremiyoruz.”

Aynı zamanda MIT McGovern Beyin Araştırmaları Enstitüsü’nün bir üyesi olan Fedorenko, bugün Nature Human Behavior’da yayınlanan çalışmanın kıdemli yazarıdır . MIT doktora sonrası araştırmacısı Tamar Regev ve Harvard Üniversitesi lisansüstü öğrencisi Colton Casto ise makalenin baş yazarlarıdır.

Zamansal pencereler

Bilim insanlarının beynin farklı bölümlerinin rolleri hakkında çok şey öğrenmelerine yardımcı olan Fonksiyonel MRI, beyindeki kan akışındaki değişiklikleri ölçerek çalışır. Bu ölçümler, belirli bir görev sırasındaki sinirsel aktivitenin bir temsilcisi olarak işlev görür. Ancak, bir fMRI görüntüsünün her “voksel”i veya üç boyutlu parçası, yüz binlerce ila milyonlarca nöronu temsil eder ve yaklaşık iki saniye boyunca aktiviteyi toplar, bu nedenle bu nöronların ne yaptığına dair ayrıntılı bilgi ortaya koyamaz.

Sinirsel fonksiyon hakkında daha detaylı bilgi edinmenin bir yolu, beyne yerleştirilen elektrotlar kullanılarak elektriksel aktiviteyi kaydetmektir. Bu verilere ulaşmak zordur çünkü bu prosedür yalnızca şiddetli epilepsi gibi nörolojik bir rahatsızlık nedeniyle ameliyat geçiren hastalarda yapılır.

“Bir görev için yeterli veri elde etmek birkaç yıl sürebilir çünkü bu hastalar nispeten nadirdir ve belirli bir hastada klinik ihtiyaçlara göre özel konumlara elektrotlar yerleştirilir, bu nedenle korteksin hedeflenen bir kısmının yeterli kapsamına sahip bir veri kümesi oluşturmak biraz zaman alır. Ancak bu veriler, elbette, insan beyinlerinden elde edebileceğimiz en iyi veri türüdür: Mekansal olarak tam olarak nerede olduğunuzu bilirsiniz ve çok ince taneli zamansal bilgilere sahipsiniz,” diyor Fedorenko.

Fedorenko, 2016 tarihli bir çalışmada bu yaklaşımı kullanarak altı kişinin dil işleme bölgelerini incelediğini bildirdi. Katılımcılar dört farklı türde dil uyaranı okurken elektriksel aktivite kaydedildi: tam cümleler, kelime listeleri, kelime olmayan listeler ve “jabberwocky” cümleler – dilbilgisi yapısı olan ancak anlamsız kelimelerden oluşan cümleler.

Bu veriler, dil işleme bölgelerindeki bazı nöral popülasyonlarda, katılımcılar cümleleri okurken, aktivitenin birkaç kelimelik bir süre boyunca kademeli olarak artacağını gösterdi. Ancak, bu, kelime listeleri, kelime olmayan listeler, Jabberwocky cümleleri okurken gerçekleşmedi.

Yeni çalışmada, Regev ve Casto bu verilere geri döndüler ve zamansal tepki profillerini daha ayrıntılı bir şekilde analiz ettiler. Orijinal veri setlerinde, altı hastada 177 dile duyarlı elektrottan elektriksel aktivite kayıtları vardı. Muhafazakar tahminler, her elektrotun yaklaşık 200.000 nöronun ortalama aktivitesini temsil ettiğini öne sürüyor. Ayrıca, 362 dile duyarlı elektrottan kayıtları da içeren ikinci bir 16 hasta grubundan yeni veriler elde ettiler.

Araştırmacılar bu verileri analiz ettiklerinde, bazı sinir popülasyonlarında aktivitenin her kelimeyle birlikte yukarı ve aşağı dalgalandığını buldular. Ancak bazılarında aktivite tekrar düşmeden önce birden fazla kelimede artıyordu ve yine de diğerleri daha uzun kelime aralıklarında sabit bir sinir aktivitesi artışı gösteriyordu.

Araştırmacılar, verilerini farklı zamansal pencerelere sahip uyaranları işlemek için tasarladıkları bir hesaplama modeli tarafından yapılan tahminlerle karşılaştırarak, dil işleme alanlarındaki sinir popülasyonlarının üç kümeye ayrılabileceğini buldular. Bu kümeler, bir, dört veya altı kelimeden oluşan zamansal pencereleri temsil eder.

Regev, “Bu sinirsel popülasyonların cümle boyunca farklı zaman ölçeklerinde bilgiyi entegre ettiği gerçekten görülüyor.” diyor.

Kelimeleri ve anlamı işleme

Araştırmacılar, zamansal pencere boyutundaki bu farklılıkların fMRI kullanılarak görülmesinin imkansız olduğunu söylüyor.

Casto, “fMRI’nin çözünürlüğünde, dil-tepkisel bölgelerde çok fazla heterojenlik görmüyoruz. Bireysel katılımcılarda, dillere en çok tepki veren beyinlerindeki vokselleri lokalize ederseniz, cümlelere, kelime listelerine, geveze cümlelere ve kelime olmayan listelere verdikleri tepkilerin oldukça benzer olduğunu görürsünüz” diyor.

Araştırmacılar ayrıca bu kümelerin bulunduğu anatomik konumları da belirleyebildiler. En kısa temporal pencereye sahip nöral popülasyonlar baskın olarak posterior temporal lobda bulundu, ancak bazıları frontal veya anterior temporal loblarda da bulundu. Daha uzun temporal pencereye sahip diğer iki kümeden gelen nöral popülasyonlar temporal ve frontal loblar boyunca daha eşit bir şekilde dağılmıştı.

Fedorenko’nun laboratuvarı şimdi bu zaman ölçeklerinin farklı işlevlere karşılık gelip gelmediğini incelemeyi planlıyor. Bir olasılık, en kısa zaman ölçeklerine sahip popülasyonların tek bir kelimenin anlamlarını işliyor olması, daha uzun zaman ölçeklerine sahip olanların ise birden fazla kelimeyle temsil edilen anlamları yorumlamasıdır.

Regev, “Dil ağında kelimelerin nasıl bir araya geldiğine ve tek tek kelimelerin anlamlarına karşı bir duyarlılık olduğunu zaten biliyoruz,” diyor. “Bu, potansiyel olarak bulduğumuz şeye eşlenebilir, burada en uzun zaman ölçeği söz dizimi veya kelimeler arasındaki ilişkiler gibi şeylere duyarlıdır ve belki de en kısa zaman ölçeği tek kelimelerin veya bunların parçalarının özelliklerine daha duyarlıdır.”

Araştırma, Zuckerman-CHE STEM Liderlik Programı, Poitras Psikiyatrik Bozukluklar Araştırma Merkezi, Harvard Üniversitesi Kempner Doğal ve Yapay Zeka Çalışmaları Enstitüsü, ABD Ulusal Sağlık Enstitüleri, Amerikan Epilepsi Derneği Araştırma ve Eğitim Bursu, McDonnell Sistem Nörobilimi Merkezi, Fondazione Neurone, McGovern Enstitüsü, MIT Beyin ve Bilişsel Bilimler Bölümü ve Simons Sosyal Beyin Merkezi tarafından finanse edildi.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Yeni bir araştırma, nöronların belirli bilgileri kararlı sinapslardan oluşan özel bir bölge aracılığıyla koruyup sakladığını öne sürüyor.

Beynin en çok takdir edilen özelliklerinden biri de uyum yeteneğidir. Dünyayı deneyimledikçe ve onunla etkileşime girdikçe bağlantıları sürekli olarak ayarlanan sinir devrelerindeki değişiklikler, nasıl öğrendiğimizin anahtarıdır. Ancak bilgi ve anıları sağlam tutmak için devrenin bazı kısımlarının bu sürekli değişime dirençli olması gerekir.

MIT McGovern Beyin Araştırmaları Enstitüsü’nde araştırmacı olan sinir bilimci Mark Harnett , “Beyinler, yeni öğrenmeler yapabilmeniz ve yaşam boyu hafızaya sahip olabilmeniz için bu denge manzarasında nasıl gezineceklerini çözdüler” diyor. 27 Ağustos tarihli Cell Reports dergisinde Harnett ve ekibi , bireysel nöronların bu hayati ikiliğin her iki bölümüne nasıl katkıda bulunabileceğini gösteriyor . Beynin duyusal korteksindeki piramidal nöronların iletişim kurduğu sinapsları inceleyerek, hücrelerin dünyanın en temel özelliklerinden bazılarını anlamalarını nasıl koruduklarını ve aynı zamanda değişen bir dünyaya uyum sağlamak için ihtiyaç duydukları esnekliği nasıl koruduklarını öğrendiler.

Görsel bağlantılar

Piramidal nöronlar, binlerce bağlantı noktası aracılığıyla diğer nöronlardan girdi alır. Yaşamın erken dönemlerinde, bu sinapslar son derece esnektir; genç bir hayvan görsel bilgileri alıp yorumlamayı öğrendikçe güçleri değişebilir. Çoğu yetişkinliğe kadar uyum sağlayabilir, ancak Harnett’in ekibi, hayvanların bir aylıktan küçük olduklarında hücrelerin sinapslarından bazılarının esnekliklerini kaybettiğini keşfetti. Hem sabit hem de esnek sinapslara sahip olmak, bu nöronların görsel bilgileri esnek şekillerde kullanmak için farklı kaynaklardan gelen girdileri birleştirebileceği anlamına gelir.

Doktora sonrası araştırmacı Courtney Yaeger, karmaşık bir şekilde dallanmış piramit hücrelerinin dar bir bölgesi boyunca kümelenen bu alışılmadık derecede kararlı sinapslara yakından baktı. Hücrelerin birincil görsel bilgiyi aldığı bağlantılarla ilgileniyordu, bu yüzden beynin talamusunun dorsal lateral genikülat çekirdeği (dLGN) adı verilen bir görme işleme merkezindeki nöronlarla olan bağlantılarını izledi.

Bir nöronun diğer hücrelerden sinyaller aldığı uzun uzantılara dendrit denir ve hücrenin ana gövdesinden ağaç benzeri bir yapıya doğru dallanırlar. Dendritler boyunca dikenli çıkıntılar, piramidal nöronları diğer hücrelere bağlayan sinapsları oluşturur. Yaeger’in deneyleri, dLGN’den gelen bağlantıların hepsinin piramidal hücrelerin belirli bir bölgesine, dendritik ağacın gövdesi olarak tanımladığı şeyin içindeki sıkı bir banda yol açtığını gösterdi.

Yaeger, bu bölgedeki sinapsların (resmi olarak apikal eğik dendrit alanı olarak bilinir) aynı hücrelerdeki diğer sinapslardan farklı olduğu çeşitli yollar buldu. “Aslında birbirlerinden o kadar da uzak değiller, ancak tamamen farklı özelliklere sahipler” diyor.

Kararlı sinapslar

Bir dizi deneyde Yaeger, piramidal nöronlardaki sinapsları aktive etti ve hücrelerin elektrik potansiyeli üzerindeki etkiyi ölçtü. Bir nöronun elektrik potansiyelindeki değişiklikler, hücrelerin birbirleriyle iletişim kurmak için kullandıkları dürtüleri üretir. Yakındaki sinapslar da aktive edildiğinde sinapsın elektriksel etkilerinin artması yaygındır. Ancak sinyaller apikal eğik dendrit alanına iletildiğinde, kaç sinaps uyarılırsa uyarılsın her biri aynı etkiye sahipti. Harnett, oradaki sinapsların birbirleriyle hiç etkileşime girmediğini söylüyor. “Sadece yaptıklarını yapıyorlar. Komşuları ne yapıyor olursa olsun, hepsi aynı şeyi yapıyor.”

Ekip ayrıca bireysel sinapsların moleküler içeriklerini de görselleştirebildi. Bu, apikal eğik dendritlerde NMDA reseptörleri adı verilen belirli bir nörotransmitter reseptörünün şaşırtıcı bir şekilde eksik olduğunu ortaya koydu. Bu, NMDA reseptörlerinin beyindeki değişiklikleri aracılık etmedeki rolü nedeniyle dikkat çekiciydi. Harnett, “Genellikle herhangi bir öğrenme, hafıza ve esneklik hakkında düşündüğümüzde, bunu yapan NMDA reseptörleridir,” diyor. “Bu, tüm beyinlerde öğrenmenin ve hafızanın en yaygın alt tabakasıdır.”

Yaeger apikal eğik sinapsları elektrikle uyardığında, çoğu sinapsı güçlendirecek aktivite desenleri oluşturduğunda, ekip NMDA reseptörlerinin sınırlı varlığının bir sonucunu keşfetti. Sinapsların gücü değişmedi. Yaeger, “Test ettiğimiz kadarıyla orada aktiviteye bağlı bir esneklik yok,” diyor.

Araştırmacılar bunun mantıklı olduğunu söylüyor çünkü talamustaki hücrelerin bağlantıları gözler tarafından algılanan birincil görsel bilgileri iletiyor. Beyin, şekiller ve çizgiler gibi temel görsel özellikleri tanımayı bu bağlantılar aracılığıyla öğreniyor.

Harnett, “Bu sinapslar temelde bu görsel bilginin sağlam, yüksek doğruluklu bir çıktısıdır,” diye açıklıyor. “İlettikleri şey budur ve bağlam duyarlı değildir. Yani diğer kaç sinapsın aktif olduğu önemli değildir, sadece tam olarak ne yapacaklarını yaparlar ve aktiviteye göre onları yukarı veya aşağı değiştiremezsiniz. Yani çok, çok kararlıdırlar.”

“Aslında bunların plastik olmasını istemezsiniz,” diye ekliyor Yaeger. “Uyuyup sonra dikey bir çizginin neye benzediğini unuttuğunuzu hayal edebiliyor musunuz? Bu felaket olurdu.” 

Araştırmacılar aynı deneyleri farklı yaşlardaki farelerde gerçekleştirerek, piramidal nöronları talamusa bağlayan sinapsların genç farelerin gözlerini ilk açmalarından birkaç hafta sonra sabitlendiğini belirlediler. Harnett, o noktaya kadar öğrenmeleri gereken her şeyi öğrendiklerini söylüyor. Öte yandan, fareler hayatlarının ilk haftalarını karanlıkta geçirirlerse, sinapslar asla sabitlenmiyor — geçişin görsel deneyime bağlı olduğuna dair bir başka kanıt.

Ekibin bulguları yalnızca beynin esneklik ve dengeyi nasıl dengelediğini açıklamaya yardımcı olmakla kalmıyor; araştırmacıların yapay zekaya aynı şeyi nasıl yapacağını öğretmelerine de yardımcı olabilir. Harnett, yapay sinir ağlarının bu konuda çok kötü olduğunu söylüyor: Bir şeyi iyi yapan bir yapay sinir ağı yeni bir şey yapmak üzere eğitildiğinde, neredeyse her zaman “felaket unutma” yaşar ve artık orijinal görevini yerine getiremez. Harnett’in ekibi, gerçek beyinler hakkında öğrendiklerini yapay ağlarda bu sorunun üstesinden gelmek için nasıl kullanabileceklerini araştırıyor.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Mikro-Botlar Sayesinde Kolon Kanseri Kolaylıkla Tespit Edilebilecek

Kolon biyopsileri pek rahat gerçekleştirilmiyor. Fakat hastanın kolon kanseri olup olmadığını öğrenmek için doktorların bunu gerçekleştirmesi gerekiyor. Haberimiz doktorları sevindirecek cinsten: Bilim insanları kolonun içerisinden doku örneği alabilen yıldız şeklinde bir robot üretti!

Bu, ameliyatlarda kullanılan ilk robot olmayacak fakat EEE Spectrum dergisindeki makaleye göre Johns Hopkins Üniversitesi’nden bilim insanlarının ürettiği minik arkadaşımız umut vaat ediyor. Bu robot sayesinde forsepslerle sınırlı sayıda örnek toplama devri de kapanacak. Kolona gönderilecek binlerce mikro-botlar ile çok fazla örnek toplanabilecek ve doktorlar hatalık teşhisi için daha geniş bakış açılarına sahip olabilecek.

Örnek toplama işlemi de son derece basit: Yıldızların kolları kolona tutunacak ve kolon duvarlarından minik parçalar koparacak.  Ardından doktorlar kolona kadar uzatacakları bir mıknatıs ile bu yıldızları oradan çekecek. Hayvanlar üzerinde gerçekleştirilen deneyler son derece başarılı oldu. Ekibin bir sonraki amacı, tahmin edebileceğiniz gibi, bu robotları insanlar üzerinde denemek.

Aşağıdaki videodan mikro-botların nasıl çalıştığını gözlemleyebilirsiniz.

Kaynak: Ana Kaynak için Tıklayın

Devrim Niteliğindeki Zar, Kalbin Sonsuza Dek Atmasını Sağlıyor

Gördüğünüz, tavşandan alınmış ve canlının dışında atmakta olan bir kalp. O yaşıyor, devrim niteliği taşıyan ve kalbinizin harika bir seviyede atmasına yardım ederek sizi hayatta tutabilecek olan bir elektronik zar sayesinde pompalamaya devam ediyor.

Bu ince, kalbi saran ve gerilebilir zar Urbana Champaign’deki İllinois Üniversitesi ve St. Louis’deki Washington Üniversitesi’den bilim insanları tarafından geliştirildi ve belki de 10-15 yıla insanlar için de kullanılmaya başlanabilir. Bu zar, tavşan kalbine tam uyacak şekilde geliştirildi: İlk olarak, yaşamakta olan tavşanı bilgisayar destekli tomografi cihazı kullanarak taradılar ve 3 boyutlu modelini oluşturdular. Ve bu modeli zarı üretmek için kalıp olarak kullanmak için 3 boyutlu yazıcılardan ürettiler. Sonrasında kalbi dışarı alıp zarı taktıklarında kalbin hala düzgün bir şekilde attığını gözlemlediler.

Bu kalp pili sadece sipariş üzerine yapılmadı. İllinois Üniversitesi’nden malzeme araştırmacısı ve zarı üreten araştırma grubunun başında olan John Rogers’a göre bu zar yapay bir perikard (kalbi saran doğal zar) gibi, “fakat bu yapay kalp zarı yüksek kalite, insan yapımı araçlarla donatıldı. Bu araçlar, klinik kardiyoloji ile alakalı olarak insan kalbiyle çeşitli şekillerde etkileşebilmekte ve kalbin hareketlerini algılayabilmektedir.”

Washington Üniversitesi’nden medikal mühendisi olan Igor Efimov’a göre ise bu büyük bir gelişme. Gördüğünüz devre, doku hareketlerini ve kalp kası hareketlerini düzenleyen elektrotlardan oluşan bir sensörler birleşimidir, “yapay zar, bir kalp krizi ve aritmi gibi durumlar hissettiğinde yüksek tanımlı tedavi uygulayabiliyor. Yani aritmi ve ya ani kardiyolojik ölümleri engellemek için optimal bir şekilde cihaz kalp üzerinde farklı noktalara elektrik uyarıları gönderebilir.”

Kaynak: Ana Kaynak için Tıklayın

70 milyon yıllık sırrı aydınlatabilecek bir kuş fosili bulundu

Brezilya’da keşfedilen bir fosil, bugünkü kuşların beyninin nasıl evrildiğiyle ilgili tüm bildiklerimizi yenileyebilir.

Cambridge Üniversitesi ve Los Angeles Doğa Tarihi Müzesi öncülüğündeki araştırmada bilim insanları, sığırcık kuşuna yakın büyüklüğündeki bir kuş fosilini inceledi.

İncelenen fosil, dinozorların da yaşadığı Mezozoik Çağ’a aitti.

Bilim insanları, fosil üzerinden kuşun beyin yapısını dijital olarak yeniden tasarlamayı başardı ve bugünkü kuş beyninin evrimsel geçmişi incelendi.

Araştırmayı yapan ekipten Dr. Guillermo Navalon, fosilin kafatası kısmının neredeyse hiç bozulmadan korunduğuna dikkat çekiyor.

Navalon hayranlık duyduğunu söylediği fosil üzerindeki incelemenin bugünkü kuşların anatomisini anlamamıza yardımcı olacağını kaydetti.

Navaornis adı verilen kuş, yaklaşık 80 milyon yıl önce, bugünkü Brezilya sınırları içerisinde yaşadı.

Bu dönemden hemen sonra tüm uçamayan dinozorların yeryüzünden yok olduğu biliniyor.

Kuşların beyninin evrimsel olarak nasıl geliştiğiyle ilgili bilgiler, 70 milyon yıllık bir boşluk içeriyor.

150 milyon yıl önce yaşayan ve ilk kuş türü olduğu düşünülen Arkeopteriks ile bugünkü kuşlar arasındaki halkalar henüz gizemini koruyor.

Navaornis’in beyninin Arkeopteriks’e göre daha büyük bir serebruma (sinir sistemi bölümü) sahip olduğu tespit edildi. Bu nedenle daha gelişmiş bilişsel kapasiteye sahip olduğu tahmin ediliyor.

Ancak bugünkü kuşlarla karşılaştırıldığında beyninin birçok bölgesi daha az gelişmiş görünüyor.

Yani Navaornis’in uçuşunu sağlayan mekanizmalar, bugünkü kuşlardan daha zayıf.

Dr. Navalon, “Kayıp parçanın zincire muhteşem şekilde uyduğu örneklerden birisini yaşıyoruz. İlk gördüğümde bu nedenle hayranlık duydum” diyor.

Cambridge Üniversitesi’nden Prof. Daniel Field de çalışmanın öncülerinden.

Field, günümüz karga ya da papağanlarının, çok gelişmiş bilişsel yetilere sahip olduğuna işaret ediyor.

Bilim insanlarının bu kuşların beyinlerinin nasıl bu kadar geliştiğini anlamakta zorlandığını dile getiriyor ve devam ediyor:

“Araştırmacılar tam da böyle bir fosilin bulunmasını bekliyordu. Bu tek bir fosil olabilir ancak kuşların beyninin evriminde yapbozun kayıp parçası olduğu kesin.”

Dr. Luis Chiappe ise bu yeni bulgunun, dinozorların tepesinde uçuşan bazı kuşların 80 milyon önce de bugünkü kafatası geometrisine sahip olduğunu ortaya çıkardığını kaydediyor.

Kaynak: Ana Kaynak için Tıklayın

Sağlık Verilerini Takip Eden Akıllı Dövme.

Sağlık verilerini takip etmeye yardımcı olan akıllı saat ya da akıllı bileklik gibi giyilebilir teknoloji ürünleri, kullanıcıların telefon ekranına bakma zorunluluğunu ortadan kaldırsa da tam anlamıyla bağımsız cihazlar değiller zira bir bağlantıya ya da pile ihtiyaç duyuyorlar. MIT ve Harvard Üniversitesi’ndeki araştırmacılar ise kullanıcının pil ya da başka bir alete ihtiyaç duymadan sağlık verilerini takip edebileceği yeni bir ürün geliştirdi: Akıllı dövme.

Harvard Üniversitesi Tıp Fakültesi’ndeki araştırma görevlileri Ali Yetişen ve Nan Jiang’ın, MIT’deki araştırmacılarla ortaklaşa geliştirdiği akıllı dövme aslında insanların sağlık verilerini biyomedikal takip cihazlarının yerine daha basit bir yolla takip edebilmesi düşüncesiyle geliştirilmiş. Mevcut, giyilebilen ürünlerin ötesine gitmek istediklerini kaydeden Ali Yetişen, Dermal Abyss olarak adlandırdıkları proje ile biyosensörleri insan cildine uygulama fikrini hayat geçirdiklerini açıkladı.

Vücuttaki Değişimlere Göre Renk Değiştiriyor  

Akıllı sensörün çalışma prensibi ise herkesin kolayca anlayıp takip edebileceği şekilde oldukça basit. Vücuttaki interstiyel(hücreler arası) sıvıda meydana gelen değişimlere göre farklı reaksiyonlar gösteren akıllı dövme su kaybı olduğunda yeşile, glikoz seviyesi yükseldiğinde ise kahverengine dönerek kişileri uyarıyor. Şu an içi dövmede sadece susuzluk ve glikoz artışında renk değişimi meydana gelse de araştırmacılar sodyum konsantrasyonu artınca mavi renge dönme gibi farklı veriler ve renkler üzerinde çalışıyor.

Tabi ilerleyen dönemlerde farklı sağlık verilerinin ve renklerin eklenmesi akıllı dövmeden faydalanan kişilerin kafasını karıştırabilir. Bu durum için şimdiden çözüm geliştiren ekip, hangi rengin ne anlama geldiğini açıklayan bir uygulama geliştirmiş bile. Ayrıca vücudundaki dövmenin diğer kişiler tarafından görünmesinden rahatsız olan kişiler için de bir çözüm yolu bulunmuş. Dövmeye doğrudan ışık tutulduğu durumlar haricinde dövmedeki renklerin fark edilmesi engellenebiliyor. Böylece klasik dövmelerin aksine akıllı dövme meraklı gözlerden uzak tutulabilir.

Teknoloji henüz yolun başında olsa da herhangi bir ekipmana ihtiyaç duymadan insan vücuduna dair verileri takip edebilme fikri oldukça heyecan verici. Dermal Abyss projesi, ilerleyen yıllarda akıllı saatler veya bilekliklere benzer özellikler sunan insan cildine uygulanan biyosensörlerin ilk adımı olabilir.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.

Beyin ile kaslar arasındaki kablosuz bağlantı felçe çözüm olabilir.

Teknolojinin tıpta kullanımı giderek artıyor. Gelecekte ise felç için “elektronik” bir tedavinin geliştirilebileceği konuşuluyor. İsviçreli bilim adamlarının bu konuda yaptığı çalışma haberimizde.

İsviçre’de École Polytechnique Fédérale, Lozan’da gerçekleştirelen araştırmada Grégoire Courtine önderliğindeki uluslararası bir araştırma grubu beyin ve arka uzuvlar arasında kablosuz bağlantı kurarak felçli 2 maymunun yürümesini sağladı. 9 Kasım’da dünyaca ünlü bilim dergisi Nature’da yayınlanan araştırma, çeşitli teknolojileri bir araya getiriyor.

Sistem, hayvanın yürüme isteğini algılayabilen bir beyin implantı, omuriliğin alt kısımlarına yerleştirilen ve kasları yürüme kaslarını uyarabilen elektrotlar ve son olarak da implant ile elektrotlar arasından iletişimi sağlayan bir kablosuz bağlantı ekipmanlarından oluşuyor.

Bu yeni araştırma hayvanlarda yürüme yeteneğini geri kazandırmak için kablosuz beyin kontrolünün kullanıldığı ilk araştırma olma özelliğini taşıyor. Araştırma, bilim adamları tarafından yürütülen “tamamen implante edilebilir ve görünmez sistemlerle felçlilerde istemli hareketlerin sağlanması” amaçlı bir projenin parçası. 

Temelde Kontrolü Beyin Kendi Sağlıyor 

El-kol hareketlerinin aksine, yürümek omurilik tarafından bir parça bağımsız olarak kontrol edilen otomatik bir hareket. Bu araştırmacı grubu daha önceki çalışmalarında felçli bir sıçanın omuriliğini uyararak yürütmüşlerdi ancak o çalışmada araştırmacılar, farenin arka ayaklarını kontrol eden kukla gibiydi. Bu yeni çalışmada ise hayvanın beyni, yürümeyi kendi kontrol ediyor. Böylece maymunlar, sistem çalıştırıldığında dışarıdan yardım, komut vs. almaksızın felçli ayaklarını kullanabiliyor.

Courtine ve Lozan Üniversitesi Hastanesinden Jocelyne Bloch, G-Therapeutics isimli bir şirket kurmuş durumda ve yaklaşık 40 milyon dolar bağış toplamış. Bu şirket henüz beyin implantıyla beraber kullanamasa da omurilik uyarma sistemleri üzerinde çalışıyor. Ayrıca ekip bir rehabilitasyon programının parçası olarak 8 insan denekle de sistemlerini test ediyor.

Kaynak ve devamına Buradan ulaşabilirsin.